و غفول - تصويب ابى بكر در منع فدك مىنمايد ( 1 ) ، و ثبوت حقيت فدك [ را ] براى حضرت فاطمه ( عليها السلام ) هم به طريق ميراث و هم به طريق هبه - كه هر دو موافق ارشاد جناب اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) است - باطل محض مىداند ، و خرافات و ترهات و طامّات و خزعبلات غريب مىنگارد ، و دست از حق مىافشاند ، و نمىداند كه اين همه خرافات - حسب افاده اش - سراسر لغو و باطل است كه مخالفت جناب اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) است كه خودش اقتداى آن حضرت را در دين موجب اهتدا و اصابه صواب ، و اتّباع آن حضرت را واجب و لازم و ملازم حق دانسته .
و نيز قبل از اين دريافتى كه از “ تفهيمات “ ولى الله والد ‹ 252 › مخاطب ظاهر و باهر است كه : عصمت براى جناب اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) تمام شده ، و افعال آن جناب همه حق بود ، نه آنكه آن افعال مطابق حق بود ، بلكه آن افعال حق بود بعينها ، بلكه حق امرى بود كه منعكس مىشد از اين افعال آن حضرت ، مثل ضوء از شمس .
و به همين معنا اشاره فرموده حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) كه فرمود در حق آن جناب كه : « بار الها ! بگردان حق را با او هرجا كه بگردد » ، و نفرمود آن حضرت كه بگردان او را هرجا كه بگردد حق ( 2 ) .
هامش
1 . در اوائل همين طعن به نقل از نهاية العقول ، ورق : 272 ، صفحه : 549 گذشت .
2 . در طعن هشتم ابوبكر به نقل از التفهيمات الإلهية 2 / 19 گذشت .