نموده ، و استدلال به دو آيه قرآنى بر آن فرموده ، و هم راضى به دعوى حضرت فاطمه ( عليها السلام ) هبه فدك را ، و مطالبه آن به اين وجه گرديده ، بلكه خود اداى شهادت آن فرموده ، لهذا اين امور همه عين حق و صواب ، و مخالف آن معاند مرتاب و جاحد سنت و كتاب ، و رادّ حكم حضرت رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله و سلم ) ، بلكه ربّ الارباب ، و مستوجب شديد عقاب ، و مستحق اليم عذاب است .
فللّه الحمد كه در ضلال و هلاك و خسران و هوان و عدوان و مجازفه و طغيان و عداوت و شنآن ابى بكر و أتباع او - كه در پى تصحيح صنيعِ شنيع او در غصب فدك و ابطال جريان ميراث در متروكات سرور انام - عليه وآله آلاف التحية والسلام - و عدم استحقاق حضرت فاطمه ( عليها السلام ) آن را به طريق ميراث ، و هم به طريق هبه ، به زعم فقدان القبض و عدم ثبوت الدعوى مىباشند ، و قلوب اهل ايمان و اسلام را به انهماك و ( 1 ) مخالفت و تخطئه اهل بيت ( عليهم السلام ) مىخراشند ، و خاك مذلت دو جهان و خزى و هوان بر روى خود مىپاشند ، [ شك و ترديدى ] باقى نماند .
و عجب كه رازى را اندك شرم و حيا از خلق و خدا هم دامن گير نشد كه در “ تفسير “ - به اين اهتمام - عصمت سرور اوصيا و وجوب اتّباع و اقتفاى آن سرخيل اهل بيت اصطفا [ ( عليهم السلام ) ] ، و لزوم اصابه حق و اهتدا در اقتداى آن زيب آراى مسند ارتضا واضح مىنمايد ; و در “ نهاية العقول “ - به مزيد تعصب
هامش
1 . [ ج ] : ( در ) .