كبرى [ ( عليها السلام ) ] گفته كه : نمىدانم صحت قول تو [ را ] - كما في التفسير الكبير ( 1 ) - به اسفل دركات سعير نشانيده ، و از اسلام و ايمان گذرانيده ، به سرحدّ كفر و هلاك و خسران رسانيده . ‹ 248 ›
چه مىبينى كه كابلى به انبساط و ابتهاجِ تمام تصريح مىكند كه : فلاح منوط است به وِلا و هَدْىِ اهل بيت ( عليهم السلام ) - يعنى اتّباع طريقه ايشان و اطاعت اقوال و افعال ايشان - و هلاك منوط است به تخلف از وِلا و اتّباع ايشان ، پس چون ابوبكر در باب فدك تخلف از هَدْىِ اهل بيت ( عليهم السلام ) نمود ، قطعاً و حتماً هالك و خاسر و فاسق و كافر باشد ، و چسان چنين نباشد كه به اعتراف كابلى هَدْىِ اهل بيت ، هَدْىِ جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله و سلم ) است .
پس جميع احكام اين حضرات در باب فدك از اثبات نحله آن ، و استحقاق حضرت فاطمه ( عليها السلام ) آن را به طريق نحله ( 2 ) ، و جريان ميراث در متروكات جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله ) و اثبات ميراث حضرت داود و حضرت زكريا [ ( عليهما السلام ) ] و دلالت هر دو آيه قرآنى بر ثبوت ميراث انبياء ( عليهم السلام ) ، احكام جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله ) باشد .
پس ابوبكر كه مخالفت اين احكام نموده ، بلاريب امعانى بالغ در هلاك و ضلال نموده ، و اخلاف و اسلاف سنيه ، و خود خواجه كابلى و مخاطب نيز
هامش
1 . در اوائل همين طعن به نقل از تفسير كبير 29 / 284 گذشت .
2 . قسمت ( آن را به طريقه نحله ) در حاشيه [ الف ] به عنوان تصحيح آمده .