سوم : آنكه رأى جناب امير ( عليه السلام ) را نزد متعصبين سنيه اعتمادى و وثوقى نيست ، پس از موافقت فعل ابى بكر به آن كارى نمىگشايد ، و چنين اتباع حل اشكال نمىنمايد ، آنفاً دانستى كه تخطئه جناب امير ( عليه السلام ) درباره احراق زنادقه به بشاشت تمام در اصح “ صحاح “ خود روايت مىنمايند ، و مخاطب هم آن را به سر و چشم قبول مىكند ، و در ما بعد در مطاعن عمر تصويب اين تخطئه به صراحت تمام خواهد كرد ، بلكه تصديق نمودن جناب امير ( عليه السلام ) اين تخطئه خود را ، از مفتريات مرويه ترمذى خواهد بر آورد ، پس در اينجا چه انتشار حواس و اختلال دماغ رو داده كه به موافقت ابى بكر با جناب امير ( عليه السلام ) در اين ‹ 318 › خطاى فاش - العياذ بالله من ذلك - ابتهاج و افتخار نموده ، آن را دليل تصويب فعل ابى بكر انگاشته !
و اگر بناى اين جواب بر الزام شيعه است ، پس آن خود بىوجه است ، چه :
اولا : طعن بر ابوبكر به جهت احراق او به نار ، و اثبات مخالفت نهى از تعذيب بالنار به طور تحقيق نيست ، بلكه بنابر محض الزام است ، و غرض آن است كه هرگاه نزد ايشان احراق به نار مطلقاً جايز نيست ، تا آنكه تهمت افتراى خطاى خود در احراق زنادقه به جناب امير ( عليه السلام ) بر مىگردانند ، باز چگونه ابوبكر در احراق به نار مخالفت حكم خدا و رسول او ( صلى الله عليه وآله ) نكرده باشد .
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 334
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص٣٣٤