شرط صدر كتاب ، و به تصريح [ در ] ديگر ابواب ، باب نكث عهد و غدر بر خود نبايد گشاد ، و نيل كذب و دروغ بر ناصيه خود نبايد نهاد .
و ثالثاً : اين كلام لسانى با وصف ايلام و ايذاى آن حضرت به غصب فدك ، و مخالفت آن حضرت و حضرت اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) ، و در عدم سماع دعوى ميراث و دعوى هبه ، و عدم سماع شهادت جناب اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) با وصف سماع مجرد دعوى آحاد ناس و عدم مطالبه شهود از ايشان ، به چه كار مىآيد ، و جز تفضيح و تقبيح ابى بكر و أتباع ‹ 273 › او نمىافزايد .
اما آنچه گفته : و غضب حضرت زهرا [ ( عليها السلام ) ] بر حضرت امير ( رضي الله عنه ) [ ( عليه السلام ) ] در مقدمات خانگى بارها به وقوع آمده ، از آن جمله وقتى كه خطبه بنت ابى جهل براى خود نمودند . . . الى آخر .
پس جوابش آنكه : حديث خطبه بنت ابى جهل از موضوعات نواصب و خوارج است كه به پاس خاطر معاويه و اخذ اجرت و جعاله از او اين چنين احاديث را وضع كردند !
چنانچه ابن ابى الحديد در “ شرح نهج البلاغه “ از شيخ ابوجعفر اسكافى نقل كرده كه او گفته :
إن معاوية وضع قوماً من الصحابة وقوماً من التابعين على
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 176
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص١٧٦