صريح رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) كرد ، و از جيش اسامه تخلف ورزيده ، و يار خود را برگردانيد ، و از وعيد و لعنت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) نيانديشيد !
و از اين روايت فايده ديگر حاصل شد و آن اينكه : در اين حديث صريح مذكور است كه : عمر ، ابوبكر را به عزل اسامه - كه جناب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) او را امير و حاكم گردانيده بود - امر مىكرد ، و اين معنا يقينى گناه و حرام است و از كبائر موبقه ، و لهذا ابوبكر را بعد استماع اين كلمه تاب نمانده ، بى قرار شده ، به اهانت و تفضيحش پرداخت .
و در حيات رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) هرگاه مردمان بر امارت اسامه طعن كرده بودند ، حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) غضبناك شده بود ، زجر و توبيخ شديد به ايشان كرده بود .
اما آنچه گفته : چون آن حضرت صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم وفات يافت ، سياست مدنى تعلق به ابوبكر گرفت . . . الى آخر .
پس عين دعوى را جزو دليل گردانيدن ، مصادره على المطلوب است ، چه تعلق گرفتن سياست مدنى به ابوبكر ، عين دعوى اهل سنت و جماعت است ، پس جميع آنچه به مداخله اين مقدمه گفته باطل شد .
اما آنچه گفته : هر كه را خواهد همراه اسامه متعين سازد ، و هر كه را خواهد نزد خود نگاه دارد .
پس مردود است به اينكه : اگر ابوبكر را اين اختيار كلى حاصل بود ، اجازه
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 250
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص٢٥٠