چهارم : آنكه پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) ايشان را تابع اسامه گردانيد به اقدام بر آنچه امر كرد ايشان را به آن ، پس تا وقتى كه آن امر تمام نشود واجب باشد بر ايشان كه تابع و محكوم اسامه باشند ، پس حكومت ايشان بر اُسامه در اين وقت ، قبل از اتمام آن ‹ 53 › امر مشروع نباشد ، و وقتى كه ايشان بر اسامه حاكم نباشند ، پس جايز نباشد ايشان را خلافت پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) - كه آن عبارت است از حكومت بر تمامى مكلفين - و حال آنكه ابوبكر پيش از اتمام مقصود از فرستادن جيش مذكور بر مسند خلافت نشست ، و از اسامه طلب بيعت كرد ، و اسامه بر او ردّ كرده ، دعوت نمود او را به متابعت امر پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) و متابعت خود و داخل شدن تحت رايت خود ، و وقتى كه خلافت ابوبكر باطل شد ، خلافت هر دو برادر او نيز باطل شد تا كه مخالفت اجماع مركب لازم نيايد !
اما آنچه گفته : طعن بر ابوبكر به كدام وجه متوجه مىكنند از جهت عدم تجهيز يا از جهت تخلف !
پس مردود است به آنكه : طعن بر ابوبكر ، هم به جهت عدم تجهيز متوجه مىتواند شد ، و هم به جهت تخلف .
بيانش آنكه : در صراح مذكور است : تجهيز : ساختن اسباب عروس و مسافر و مرده ، و دوانيدن اسب بر كسى ( 1 ) .
هامش
1 . [ الف و ب ] باب الراء المعجمه فصل الجيم . [ صراح اللغة : 179 ، وانظر : الصحاح 3 / 870 ] .