و از ملاحظه ديگر روايات واضح مىشود كه تنها نزد عمر بن الخطاب اين رذالت از خالد به وقوع نپيوسته بود ، بلكه زنا كردن او با زن مالك نزد جناب اميرالمؤمنين على بن ابى طالب ( عليه السلام ) - كه مخبر صادق سرور كائنات عليه آلاف التحيات در حق او « عليّ مع الحقّ والحقّ معه » فرموده - ثابت و متحقق بود ، و ديگر صحابه مثل سعد ابن ابىوقاص و طلحة بن عبيدالله ، خالد را زانى و قابل رجم مىدانستند ، و عمر بن الخطاب و جناب اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) و سعد ابن ابىوقاص و طلحة بن عبيدالله مبايعت كرده بودند كه قصاص مالك از خالد گرفته شود ، مگر به جهت ابوبكر قدرت بر آن نيافتند ، چنانچه سبط ابن الجوزى - كه از اكابر و اعظام اهل سنت است - و فضائل عاليه و مناقب غاليه او بر ناظر “ وفيات الاعيان “ ( 1 ) و “ مرآة الجنان “ ( 2 ) و كتاب “ اعلام الاخيار “ ( 3 ) و غير آن ( 4 ) مخفى و پوشيده نيست -
هامش
1 . مراجعه شود به وفيات الاعيان 3 / 142 .
2 . مراجعه شود به مرآة الجنان 3 / 142 و 4 / 136 .
3 . كلام كفوى در أعلام الأخيار در طعن دهم ابوبكر خواهد آمد .
4 . مراجعه شود به فوات الوفيات 2 / 663 ، البداية والنهاية 13 / 37 .