16 بجايگاه خود روان
17 و بشب تار
18 و بامداد روشن
19 كه قرآن از زبان فرستاده اى است بزرگوار و توانا
20 به پيشگاه خداى عرش مقرب
21 و درستكار و فرمانروا
22 و نه اين همنشين شما ديوانه باشد
23 چه او آن فرستاده ى حقّ در دشتى گشاده بآشكار بديد و [ قرآن از او فرا گرفت پس ]
24 نه او را تهمتى بود كه پوشيده اى از شما نهان كند
25 و نه سخنش ز ديو رجيم باشد .
26 پس [ شما ز محمّد و قرآن ] بكجا رويد ؟
27 كه آن جز يادآورى جهانيان و رهبرى نباشد
28 البتّه براى هر كس از شما بخواهد به راه راست رود
29 كه خواست شما جز خواست پروردگار جهان نيست .
سخن مفسّرين : مجمع : اين سوره 29 آيت است و جمله به مكه آمده است و سوره ى تكوير و كورت مىنامند .
طنطاوى : اين سوره بعد از سوره ى تبّت يدا نازل شده است .
« بِسْمِ اللَّه » كشف الاسرار : مجنون بنى عامر ، آن كار افتاده ى ليلى وقتى نقش نام ليلى بر ديوار ديد شيفته ى نقش نام ليلى شد هفت شبانه روز در مشاهده ى آن نبشته بنشست كه هيچ طعام و شراب نخورد . گفتند : اى مجنون هفت شبانه روز بىطعام و شراب چون بسر آورى ؟ گفت : اى بيچاره كسى را كش با نام دوست خوش بود طعام و شرابش كجا ياد آيد ؟ آنگه گفت :
جئتما لتعلما سرّ ليلى
تجداني بسرّ ليلى شحيحا
يعنى شما آمديد تا براز ليلى ز من خبردار شويد ولى خواهيد ديد : من مردى بخيل هستم كه راز ليلى بشما آشكار نمىكنم ( مترجم ) اين حال مخلوقى است در دعوى عشق مخلوقى ، پس چه گوئى كسى كه قبله ى جان وى حضرت قدس الهى بود و غالب دل وى مهر ذات قديم . اگر با نام و ذكر او طعام و شرابش ياد نيايد چه عيب بود ؟ بو بكر شبلى گفت : ذكر ربّي طعام نفسي و ثناء ربّي لباس نفسى و الحياء من ربّي شراب نفسي ، نفسى فداء قلبي . قلبي فداء روحي ، روحي فداء ربّي ، موساى كليم چهل شبانه روز بر اميد سماع كلام