بگو :
14 البتّه آوازى سخت باشد و همگى فراهم بصحراى محشر
15 مگر داستان موسى نشنيدى كه
16 در بيابان پاك و فرخنده ى طوى پروردگارش آوازش كرد
17 كه نزد فرعون برو چه او ستم پيشه كرده
18 و بگو : خواهى كه خود زين پليدى پاك كنى
19 و من بسوى پروردگارت رهنمون باشم و تو بدل نرم و ترسناك شوى ؟
20 او رفت و بزرگ آيت خداوندى بفرعون نمود
21 ولى او دروغ شمرد و فرمان نبرد
22 و روى ز موسى بگرداند و بكوشيد
23 و مردمان فراهم كرد و آواز داد كه
24 برتر خدايتان منم
25 خداوند هم او را بآزار نخستين و واپسين گرفتار كرد .
26 البتّه اين سرگذشت پندى است براى آنكه ترسناك باشد [ و انديشهء قدرت ما كند ]
27 مگر زنده كردن شما عربها ز آفرينش آسمان دشوارتر است
28 كه سقف آن بالا برد و هموارش نمود
29 و شب آن تيره كرد و روشنى روز از آن برون كرد
30 و ز آن پس زمين بگسترد
31 و آب و چراگاه از آن در آورد
32 و كوهها استوار نمود
33 تا سرمايه ى خود و چهارپايانتان بود . [ پس چنان كه اينها آفريد تواند ]
34 چو آن سختى بزرگ آرد
35 روزى كند كه آدمى را آنچه كرده به ياد آيد
36 و دوزخ نمودار به چشم بينندگان شود
37 پس هر كه نافرمان بود
38 و زندگى اين جهانى برگزيد
39 جايگاه او گودال آتش فروزان بود
40 و آنكه ز پيشگاه عدل پروردگار خود بترسيد و خوددار از هوس بود ،
41 جايگاهش بهشت است
42 مردم از تو پرسند : اين رستاخيز [ كه تو گوئى ] كى باشد ؟
43 تو را چيزى از آن بخاطر نبود
44 كه سر انجامش بپروردگارت بود
45 و تو را جز بيم دادن آنكس كه از آن روز بترسد كارى دگر نيست
46 و چو آن روز بينند پندارند كه جز تاريكى شبى و روشنى روزى به دنيا نبودند .
سخن مفسّرين : مجمع : اين سوره بمكّه نازل شده است و قاريهاى كوفه اين را چهل و شش آيه دانستهاند و ديگران چهل و پنج و عراقيها و شاميها « لأَنْعامِكُمْ » را جزء آيت بعد شمردهاند و حجازيها « طَغى » را جزء آيت بعد دانستهاند .
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 465
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص٤٦٥