5 - آيت 36 « وَمَنْ يَعْشُ عَنْ » ممكن است به ظاهر با آيت . 5 كه گفته شده است زياده روى شما جلوگير از تذكّر و تربيت ما نيست ناسازگار باشد چون در اينجا گفته شده است . آنكه از ياد حقّ همانند نابينايان باشد شيطان را همنشين او ميكنيم ولى در آن آيه سخن از اسراف و زياده روى است كه بايد جلوگيرى و راهنمائى كرد و در اين آيه بطورى كه از مفسّرين نقل كرديم نظر به آن مردم است كه خود را از راه حقّ بر كنار ميدارند و سرگرم سرمايه و خوشيهاى - زندگى ميشوند كه البتّه اين گونه كجروى همنشين ديو شدن بدنبال دارد چه نابينائى ذكر حقّ توجّه نكردن است بصلاح و سعادت خود و ديگران و به راه كج و تباهى رفتن است و اين روش خود همنشينى ديو است . و ظاهر آيه همين مطلب را مىرساند كه چون كسى خود را از ديدن حقّ نابينا بدارد خواه و ناخواه همنشين ديو مىشود كه روز بروز اين خوى سختتر مىشود و كورى از حقّ و دنبالگيرى از ناشايست را نتواند رها كند و تا دم مرگ گرفتار آن است و دستبردار از آن نيست و سر انجام هم گرفتار آن خواهد بود . و آيت 40 « أفَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ - الخ در حقيقت پروراندن همين معنى است كه اين گونه مردم همانند كر و كور هستند و تو نتوانى راهنماشان باشى و تعليم و تربيت سودى به آنها ندارد .
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 493
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص٤٩٣