« إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا » 19 كشف نوشته اين آيت در قذف عايشه فرو آمد امّا حكم آن عامّ است در زانى و قاذف و مظهر و هر كس كه عيب مؤمنان جويد و زشت نامى ايشان طلب كند .
فخر : از پيغمبر ( ص ) روايت است : مردمى را ميشناسم كه چنان بر سينه شان زنند كه همه ى جهنّميان آن را بشنوند و آنها كسان عيبجوى مردم هستند كه زشتى مردم را ميجويند و پرده شان را ميدرند و زشتيها كه در آنها نيست آشكار ميگويند :
و فرمود مسلمان كسى است كه مسلمانان از دست و زبان او آسوده باشند و مهاجر كسى است كه آنچه خدا نهى كرده است رها كند و ترك آنها كند .
سخن و استفاده ى ما : همان ترجمه و سخن مفسّرين است فقطَّ ميگوئيم در دو آيت 15 و 16 « إِذْ تَلَقَّوْنَه بِأَلْسِنَتِكُمْ » - تا - « بُهْتانٌ عَظِيمٌ » راهنمائى است براى غائبين و يادآورى حاضرين است كه اين تهمت را شنيدند و نقل كردند و جلوگير انتشار آن نشدند ، چون بجمله هاى « لَيْسَ لَكُمْ بِه عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَه هَيِّناً وَهُوَ عِنْدَ اللَّه عَظِيمٌ » به خوبى نشان داده شده است خوى بيشتر مردم را كه چون دور هم مىنشينند بد مردم را بسخنان پوچ كه از ديگران شنيدهاند نقل مى - كنند و فرض ميكنند ساده سخنى است كه ميگويند و ميگذرند با اينكه بپيشگاه حقّ و حقيقت بسيار زشت است چون نه با خوى انسانى سازگار است كه بايد همه خوبى بينديشد و بيند و بخواهد و بگويد و بد و منفى و زشتى ، كج روى است از راه آدمى و نمودارى حيوانى است پس فكر و سخن بد نتيجه روح بد و خوى بد است كه از روش انسانى بدور است و نيز براى همزيستى و زندگى با ديگران ناسازگار است كه بد آنها را بشنود و بينديشد و بگويد و وسيله ى رنج و آزار و هم انزجار ديگران را فراهم نمايد و بدبينى آنها را به خود متوجّه كند ، پس براى بدى نفسانى و اجتماعى اين گونه اخلاق است كه گفته شده است « وَهُوَ عِنْدَ اللَّه عَظِيمٌ » و باز پس از دو آيه بجور ديگر تهديد بر اين خوى زشت شده است و گفته شده است « يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ . . . لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ » كه انتشار كار زشت مولود خوى زشتپسندى
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 313
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص٣١٣