گفته است : يعنى آن را بيكدگر القاء ميكنيد و متوجّه به آن ميكنيد .
« وَلَوْ لا فَضْلُ اللَّه عَلَيْكُمْ - تا آخر » 14 أبو الفتوح : جواب و نتيجه ى اين جمله ساقط شده است مثل جمله ى آيات جلو چون قرينه بر مقصود هست يعنى : اگر فضل خدا نميبود زود گرفتارتان ميكرد .
تفسير حسينى : در ترجمه آيت 18 جمله ى « وَاللَّه عَلِيمٌ حَكِيمٌ » نوشته است :
خدا دانا است به طهارت ذيل عايشه حكم كننده به برائت ذمّه ى او از عيب و عار .
بيت :
تا گريبان دامنش پاك است از لوث خطا
وز مذلَّت عيبجو آلوده از سر تا به پا
و چه زيبا گفته است :
كه را رسد كه كند عيب دامن پاكت
كه همچو قطره كه بر برگ گل رسد پاكى ؟
و در تأويلات نجميّه است : براى وصول به خدا دو راه است : راه سلامت و راه ملامت راه اوّل ببهشت ميرسد و مردمش در زندان وجود و موجوديّت خود زندانى هستند ، راه دوّم به خدا ميرسد چون ملامت كليد در زندان وجود است و ملامت آفتاب است و وجود در برابر آن برف است كه ذوب مىشود و آنچه ملامت باشد از وجود كاسته مىشود و به خدا نزديك مىشود و خدا عايشه را اكرام نمود و بملامت گرفتار كرد تا از زندان موجوديّت و شخصيّت خود بيرون رود و از راه سلامت گام فراتر نهد ، حافظ ميگويد :
وفا كنيم و ملامت كشيم و خوش باشيم
كه در طريقت ما كافرى است رنجيدن
[ « وَلَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوه قُلْتُمْ » - تا - « هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ » 16 أبو الفتوح : چرا چون اين سخن بشنيديد نگفتيد ما حقّ سخن در اين موضوع نداريم و منزّهى تو اى خداى ما اين بهتانى است بزرگ ، و بهتان دروغى است كه كسى كه مورد تهمت واقع شده چون بشنود مبهوت و متحيّر ماند ] .