با تر و با خشك مرا نيست كار
دانه ز من پرورش از كردگار
آنكه بشارت بخودم ميدهد
دانه يكى هفتصدم ميدهد
دانه بانبازى شيطان مكار
تا ز يكى هفتصد آيد ببار
دانهى شايسته ببايد نخست
تا گره خوشه گشايد درست
* ( وَاللَّه يُضاعِفُ ) * - 261 مجمع : از ابن عمر روايت شده است : چون اين آيه نازل شد پيغمبر دعا كرد :
اى خدا بيشتر كن اين آيه نازل شد « مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّه قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَه لَه أَضْعافاً كَثِيرَةً » باز دعا فرمود : خدايا براى امّت من زيادتر كن اين آيه نازل شد « إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ » .
بيضاوى : يعنى بموجب حال شخص كه مىبخشد ، با اخلاص باشد يا برنج و زحمت ، چيزى بدهد به همان نسبت تفاوت عمل ثواب آن عالم بيشتر يا كمتر مىشود .
* ( مَنًّا وَلا أَذىً ) * - 262 كشف نوشته است : گفتهاند : منّت بر نهادن آن است كه چون صدقه داد باز گويد : من با فلان نيكى كردم و او را بپاى آوردم و شكستگى او را جبر كردم و اذى نمودن آن است كه احسان خود را با درويش با كسى گويد كه درويش نخواهد كه آن كس از حال وى خبر دارد و نام و ننگ وى داند .
مجمع : منّ آن است كه به روى فقير گويد : من به تو احسان كردم - من تو را بىنياز كردم - مگر من به تو بخشش نكردم ؟ و مانند اينها . و اذى - آن است كه گويد خدا شر تو را از من بگرداند - من را از تو راحت كند و يا روى ترش كند يا او را در برابر احسان خود بكارى بگمارد و به زحمت و رنج وادار كند .
نيشابورى : آنچه موجب خوارى فقير باشد ، مثل : تو موذى هستى خدا تو را از من دور كند . و از كلمهى « ثمّ » كه در آيه استعمال شده است استفاده مىشود : معنى فاصله