* ( وَمَغْفِرَةٌ ) * - 263 نيشابورى : مقصود در گذشتن از گدا وسائل است كه چون محرومش كنند و چيزى ندهند و او تعرّض كند او را معاف دارند و به او تندى نه كنند و بعضى گفتهاند : مقصود از مغفرت بخشش خداوند است كه اگر فقير را به صورت خوش برگردانند و نرنجانند اگرچه چيزى ندهند خدا ميآمرزد . و يا مقصود بخشيدن سائل است كه اگر او را برگرداندند و او اعتراض نكرد اين عمل فقير بهتر است از مالى كه به او برسد .
* ( خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ ) * - 263 نيشابورى - جهت برترى آن است كه اگر چيزى داد و آزار هم كرد هم سود رسانده است و هم زيان و ممكن است گناه زيان با ثواب سود برابرى نكند ولى خوشروئى و زبان خوب سودش مسلم است چون موجب خوشحالى انسان است و زيان ندارد .
* ( وَاللَّه غَنِيٌّ ) * - 263 ابو الفتوح نوشته است : و خدا بىنياز است از صدقات بندگان و اگر او خواهد همه خلق را غنى گرداند تا كسى را به كسى حاجت نباشد و ليكن توانگران را مال داد تا شاكر باشند و درويشان را امتحان كرد تا صابر باشند و ذلك قوله عزّ و جلّ : « وَاللَّه فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلى بَعْضٍ » « 1 » عبد الرّحمان سلمى روايت كند كه : رسول عليه السّلام گفت : چون سائل سؤال كند قطع سؤال او نكنى تا از آن فارغ شود آنگه جوابى كنى او را با وقار و لكن يا به چيزى اندك يا به روى نيكو كه وقت باشد كه سائل بشما آيد كه نه انسى باشد و نه جنّى تا بنگرند تا خود شما را در نعمتى كه خداى با شما كرامت كرده است چگونه ميكنى ؟
راوى خبر گويد : امير المؤمنين عليه السّلام و خضر بهم رسيدند ، امير المؤمنين خضر را
هامش
( 1 ) و همين معنى گفتار خداست كه او برترى داده است بعضى را بر ديگران در روزى و وسائل زندگى .