آفتاب به شدت بر آنها مىتابيد و بر اثر تابش آفتاب يكى از آنها در پناه ديگرى قرار گرفته و يك ديگر را از تابش آفتاب مىپوشاند ، يافتيم ، همين كه چشم رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بر آنها افتاد ، از شدت ناراحتى ، گريه راه گلوى مباركش را گرفته بود ! از اين رو فورا خم شد و آنها را مىبوسيد ، سپس حسن عليه السّلام را بر شانهء راست و حسين عليه السّلام را بر شانهء چپ گذاشت و راهى منزل شد ، امّا شدت گرما در آن روز ، به حدّى بود كه حضرتش يك پا را بر زمين مىگذاشت و پاى ديگر را برمىداشت ولى نگذاشت آن دو فرزندش پا را بر زمين گذارند و گرماى زمين پاهاى آنها را اذيت نمايد ، از اين رو جان خويش را سپر آنان قرار داد و آنها را بر شانهء خويش جاى داد .
« 390 » و از سليمان اعمش نقل شده است كه گفت : پيك ابو جعفر منصور در نيمه شب مرا به حضور وى فراخواند و گفت : ابو جعفر بىدرنگ در اين وقت تو را احضار نموده است به وى گفتم : امير المؤمنين در اين وقت غير مناسب به چه علت مرا احضار نموده ؟
گفت : نمىدانم ، گفتم : به او ابلاغ كن كه پس از دقايقى نزد شما حاضر خواهم شد ، اما با خود گفتم : احضار در چنين وقتى قطعا به خاطر امر خيرى نيست ، شايد به اين علت باشد كه از من فضائل على بن ابى طالب عليه السّلام بپرسد و اگر پاسخ گويم ، حتما مرا خواهد كشت از اين رو غسل نمودم و كفنم را پوشيدم و حنوط زدم و وصيتهاى لازم را نوشتم و به خانوادهام سپردم و راهى كاخ منصور شدم ، زمانى كه به مجلس وى وارد شدم ، دوست ديرينهام عمرو بن عبيد بصرى را نزد او ديدم ، از اين رو قلبم شادمان و روحم از اضطراب و دلهره آسوده گرديد ، چرا كه مىدانستم وى از من دفاع خواهد كرد به هر حال پس از
هامش
( 390 ) . آن روايتى كه خوارزمى در فصل نوزدهم ، ص 200 ، نقل كرده با متن مغايرت لفظى دارد ؛ مناقب ابن مغازلى ، ص 143 ، روايت 188 ؛ امالى صدوق مجلس ، 67 ، ص 357 ، روايت 2 ؛ بحار الانوار ، ج 37 ، ص 88 ؛ بحر المناقب ، ص 54 ؛ ذيل احقاق الحق ، ج 5 ، ص 22 و ج 10 ، ص 722 بشارة المصطفى ، ص 114 ؛ فرائد السمطين ، ج 2 ، باب 19 ، سمط دوم ، ص 90 ، حديث 406 ؛ ذخائر العقبى ، ص 130 ؛ نور القبس ، ص 251 ؛ بنا بر آنچه در احقاق الحق ، ج 10 ، ص 722 ذكر شده است ، مناقب محمد بن سليمان كوفى ، ج 2 ، ص 1100 .