. . . إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ
« 1 » ؛
و آنانكه از راه خدا گمراه شوند چون روز حساب ( و قيامت را ) فراموش كردهاند به عذاب سخت معذّب خواهند شد .
. . . فَالْيَوْمَ نَنْساهُمْ كَما نَسُوا لِقاءَ يَوْمِهِمْ هذا . .
. « 2 » ؛
امروز ما هم آنان را به رحمت در نظر نمىآوريم ، چنانكه آنان چنين روزشان را به خاطر نياوردند .
فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئِيسٍ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ
« 3 » ؛
و چون هرچه به آنها تذكر داده شد در آن غفلت ورزيدند ما هم آن جماعت كه نصيحت مىكردند و خلق را از بد منع مىنمودند نجات بخشيديم و آنانكه ظلم و ستمكارى كردند به كيفر فسقشان به بدترين عذاب گرفتار كرديم .
ألا و إنّ الدّنيا قد ولّت حذّاء ؛ آگاه باشيد كه دنيا پشت كرده شتابان مىورد .
« خو » آورده : كلمهء حذّاء حال است از دنيا .
مؤلف : بلكه ظاهرا مفعول مطلق باشد ؛ زيرا اصل آن اين است « ولّت تولية حذّاء » و علماى ادب مثل « اشتمل الصّمّاء » و « رجع القهقرى » را مفعول مطلق دانستهاند و « حذّاء » ، يعنى سريع و تند .
« حد » آورده : در روايتى مرفوعه آمده است : « أيّها النّاس ! إنّ الأعمال تطوى ، و الأعمار تفنى ، و الأبدان تبلى في الثّرى ، و إنّ اللّيل و النهار يتراكضان تراكض الفرقدين ، يقرّبان كلّ بعيد و يخلقان كلّ جديد ، و في ذلك ما أنهى عن الأمل ، و أذكرك بحلول الأجل ؛ بهراستى اعمال به پايان مىرسد و عمرها فانى مىگردد و بدنها در خاك مىپوسد و شب و روز بهسرعت مىگذرد همانند ( فرقدان ) ، « 4 » كه هردورى را نزديك و هرتازهاى را كهنه گردانند . اين هشدارها كافى است در بازدارندگى
هامش
( 1 ) . ص ( 38 ) آيهء 26 .
( 2 ) . اعراف ( 7 ) آيهء 51 .
( 3 ) . همان ، آيهء 165 .
( 4 ) . دو ستاره نزديك قطب شمال .