على بن ابى طالب ( ع ) بود كه فداكارانه پيشآمد و در بسترش خوابيد . او با اقدامات پسنديده بسيارى كه انجام داده بود ، به گردن اسلام حق داشت و اسلام نيز بر گردن وى از آنگاه كه رشد يافت حق تربيت داشت . پس آموزههاى اسلام از آن هنگام با روح و رگ و خونش درهم آميخت و از اينرو بود كه او نپذيرفت كه حكومت اسلامى به حكومت سلطنتى تبديل شود . . . و هميشه مىگفت كه ( حكومت ) امامت است نه حكمرانى . . . امامى كه مسلمانان را ( همچون ) نماز در ساير امور دين و دنيا رهبرى كند . . . دنيا در نزد وى همان دين بود و دين نيز همان دنيايش . . . امام ( ع ) خود را الگو مىآورد و مردم را ؟ ؟ ؟
فضائل الإمام علي ( ع ) ( فضيلتهاى امام على ع ) ( فارسى ) — صفحة 512
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٥١٢