اموال چنانكه امام مىفهميد ، منوط به تحقق سود همگان است . . . مالك از سوى امت در دارايى خود وكيل است . . . مىتواند از آن بهره ببرد و با آن زندگى كند اما حق ندارد در حالى كه در ميان امت افراد نيازمندى وجود داشته باشند به جمعآورى زر و سيم بپردازد . اين ثروت انباشته در روز رستاخيز به داغى مبدل خواهد شد كه پيشانى و پهلوهايشان را مىسوزاند . ايمان امام على ( ع ) اينگونه بود . . . و اينچنين تلاش نمود تا در ميان امت ثروتمندانى فربه شكل نگيرند كه به انباشت آنچه به آن نيازى ندارند بپردازند در حالى كه در گوشهاى ديگر مستمندانى باشند كه به خوراك و پوشاك و سرپناه نيازمند باشند . . . كار است كه جايگاه و ارزش انسان را مشخص مىكند و چرا انسانهايى باشند كه به كار مىپردازند و از نتيجه كار خود آنگونه كه شايسته است ، بهره نبرند در حالى كه ديگران در ناز و نعمت به انباشت چيزى مىپردازند كه بيشاز نياز ايشان است ؟ امام بر آن شد كه از اين آفت رهايى يابد و دريافت كه آنچه اين آفت را در اين امت به وجود آورده ، سوءاستفاده از خويشاوندى يا نزديكى به ولى امر ( حاكم ) و تلاش براى دستاويز قرار دادن پيشگامى در ايمان به اسلام است .
همچنين مكتب كاملى از فقه و تاويل شكل گرفته بود كه هدف آن به خدمت در آوردن آيات و احاديث به سود طبقه جديدى بود كه مىرفت تا دولت را به شكل يك نظام سلطنتى اداره كند و لاجرم اين كار مىبايست در هماهنگى با اين مكتب صورت مىگرفت . . . افراد و شخصيتهاى با فضيلت و دانش و داراى سابقه پيشگامى در ايمان در اين طبقه حضور داشتند و اين امر امام ( ع ) را در تنگنا قرار مىداد . اما امام ( ع ) بىدرنگ با جسارت انقلابى و براى دفاع از ارزشهاى اسلام و بخاطر اينكه كسى راهى به تزوير اين ارزشها نبرد ، يا با تفسير و تاويلهاى بيگانه با روح اسلام ، دين را به انحراف نكشاند ، با اين
فضائل الإمام علي ( ع ) ( فضيلتهاى امام على ع ) ( فارسى ) — صفحة 514
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٥١٤