را براى بندگان روا مىدارند . به خدا سوگند كه غلوورزان بدتر از يهود و نصارى و آتش پرستان و بدتر از مشركانند . » « 1 »
اما دلايل قاطع برائت امام از خطبه البيان و اينكه اين خطبه دروغ و افتراست ، بدين شرح است :
واژگان اين خطبه دلايل كافى را بر دروغ بودن آن به همراه دارد و به هيچ وسيله بيرونى ديگرى جهت اثبات زور و بهتان آن نيازى نيست و دقيقا مانند اين است كه كسى مدعى شود كه فلانى كالاى مرا در روز سى و يك بهمن دزديده است . امام ( ع ) در خطبه 126 نهج البلاغه آگاهى خود را از علم غيب ويژه خداوند نفى نموده و در خطبههايى چند ، ذات مقدس پروردگار را از ديدن و از هرآنچه از دور و نزديك به ماده مربوط مىشود ، منزه دانسته است .
ضمنا در كتابهاى تاريخ و سيره معروف است كه امام ( ع ) نسبت دهندگان خدايى به وى را پس از درخواست توبه از آنان و پافشارى ايشان بر ادامه شرك ، به آتش افكنده است .
امام در خطبه 127 به صراحت فرموده كه : « به زودى دو دسته به خاطر من تباه شود : دوستى كه كار را به افراط كشاند و محبت او را به راه غير حق براند و آنكه در بغض اندازه نگاه ندارد و بغضش او را به راهى كه راست نيست در آرد . حال آن دسته درباره من نيكوست كه راه ميانه را پويد و از افراط و تفريط دورى جويد . همراه آنان رويد و با اكثريت همداستان شويد كه دست خدا همراه جماعت است . » « 2 » امام همچنين فرموده است : « دو كس به خاطر من تباه
هامش
( 1 ) - منابع حديث پيشتر گفته شده است .
( 2 ) - نهج البلاغه : خطبه 127 .