از آن هنگام لقب حبر « 1 » يافت . همچنين وى را ترجمان ( شارح ) قرآن نيز خواندهاند . « 2 »
مردى او را دشنام داد . ابن عباس گفت : تو مرا دشنام دهى در حالى كه من سه بهره دارم . نام فرمانرواى دادگر به گوشم مىخورد و در حالى كه هيچ نيازى به او ندارم ، او را دوست مىدارم . و مىشنوم كه باران باريده و زمين را آباد كرده و خوشحال مىشوم در حالى كه هيچ دام و كشتزارى ندارم و به آيهاى از قرآن مىرسم و دوست دارم كه مسلمانان آنچه را من درباره آن مىدانم ، بدانند . « 3 »
امويان
خضرى تلاش مىكند كه جايگاه بنى هاشم و بنىاميه را يكسان جلوه دهد و از هيچ ، چيزى بيافريند و نور خدا را با گفتار و لفاظىهاى خود خاموش كند .
از جمله مىگويد كه ابو طالب ( تنها ) بزرگ خاندان خود بود ( يعنى سيد و مهتر همه قريش نبود ) . ابو سفيان هم در نگاه وى مردى والاتبار و بزرگ بود و « سخن پيامبر ( ص ) در روز فتح مكه كه فرموده هركه به مسجد وارد شد ايمن است و هركه به سراى ابو سفيان وارد شود ايمن خواهد بود ، افتخار بزرگى است كه هيچكس به مانند او تاكنون كسب ننموده است زيرا خانه او و خانه خدا را همسنگ دانست » .
هامش
( 1 ) - حبر در اصل نامى بود كه در جزيره العرب پيش از اسلام به دانشمندان يهود اطلاق مىشد . م
( 2 ) - الاصابه : 4 / 124 ، فتح البارى : 5 / 214 .
( 3 ) - تحذير . . . : 2 / 143 ، الاصابه : 4 / 129 ، البدايه : 8 / 333 ، المعجم الكبير : 10 / 266 ح 106221 ، مجمع الزوائد : 9 / 284 ، ذخائر العقبى : 332 .