شگفتا كه پيامبر ( ص ) و صحابه و ائمه اهل سنت و نويسندگان صحاح و علما به پيشگامى و برترى على ( ع ) گواهى مىدهند اما او در برترى و فضل پس از خلفاى سهگانه قرار مىگيرد ، حتى با وجود آنكه عمر بر خود گواهى داده و گفته : اگر على نبود عمر هلاك مىشد . . . چرا ؟ زيرا آن سه در حكومت بر على پيشى گرفتند ، پس بايد در علم و شجاعت و پيشگامى و حتى در فصاحت و بلاغت ، بر وى پيشى گيرند !
تناقض ديگر : تبانى بر اين باور است كه معاويه و طلحه و زبير و عايشه مجتهدند و در جنگشان با على بن ابى طالب معذورند . « 2 »
بر من روشن نيست كه چگونه اين عذرآورى تبانى با آنچه در كتاب وى از زبان پيامبر ( ص ) آمده است ، قابل جمعند ؟ آنجا كه از زبان پيامبر ( ص ) مىآورد :
« اى على گروه گمراه با تو در حالى بجنگند كه تو بر حقى و آنكه تو را آن روز
هامش
- راغب اصفهانى در جزء اول كتاب « محاضرات الأدباء » : 96 چ 1961 مىگويد : نخستين كسى كه لفظ اطال اللّه بقاءك - خداوند وجودت را طولانى گرداند - را به زبان آورد عمر ابن خطاب بود كه آن را به على گفت . نيز : تحذير . . . : 2 / 11 و 16 و 17 و 104 .
تاريخ دمشق : 3 / 27 / 1054 - 1062 چ بيروت ، حليه الاولياء : 1 / 65 ، صحيح بخارى كتاب التفسير :
6 / 23 ، المستدرك : 3 / 305 ، انساب الاشراف : 2 / 97 / 21 و 23 ، الاستيعاب بهامش الاصابه : 3 / 39 و 40 ، الطبقات الكبرى : 2 / 339 و 340 ، تذكره الحفاظ : 3 / 38 ، اخبار القضاه : 1 / 88 ، مناقب خوارزمى : 47 ، اسنى المطالب : 72 ، تاريخ الخلفا « 115 ، البدايه و النهايه : 7 / 359 ، فيض القدير :
1 / 285 ، كشف الخفاء : 1 / 162 ، مفردات غريب القرآن : 407 ، تفسير قرطبى : 15 / 162 .
( 2 ) - تحذير . . . : 2 / 48 و 51 و 74 . ملاحظه مىشود كه خضرى هردو گروه متخاصم را در واقعه جمل خطاكار مىپندارد و تبانى به توجيه اقدامات آنان مىپردازد .