حضرت على مانند عقابى تيزچنگ بر آنان فرود آمده و جمعشان را متفرق مىكرد « 1 » و از پيامبر ( ص ) دورشان مىنمود . از اينجا بود كه امام على به زداينده اندوه از چهره پيامبر ( ص ) ( كاشف الكربات عن وجه النبى ) نامور گشت و همانگونه كه پيامبر ( ص ) در هنگام سختى على ( ع ) را ندا مىكرد ، شيعه على نيز در پيشامدهاى سهمگين نامش را فرياد مىكنند .
وقتى كه مشركان با وجود تمامى تلاشها از قتل پيامبر ( ص ) نوميد گشتند ، عزمشان رو به سستى گذاشت و راه بازگشت در پيش گرفتند در حالى كه هفتاد تن از مسلمانان را به تعداد كشتههاى خود در بدر ، كشته بودند . « 2 »
فاطمه ( س ) با ظرفى از آب در بازگشت پيامبر ( ص ) به مدينه به پيشواز شتافت . پيامبر ( ص ) رويش را شست و حضرت على ( ع ) به او پيوست . دستان او تا شانه به خون رنگين بود و ذو الفقارش را به دست داشت . امام ( ع ) شمشير را به فاطمه داد و گفت : اين شمشير را بگير كه امروز با من شجاعانه ايستادگى كرد . در اين لحظه پيامبر ( ص ) به فاطمه گفت : اى فاطمه ، شمشيرش را بگير كه آنچه بر وى بود با شايستگى به انجام رساند و با آن دلاوران قريش را از پا درآورد . « 3 »
هامش
( 1 ) - صحيح بخارى : 3 / 227 ، صحيح مسلم : 5 / 178 ، مسند احمد : 1 / 31 ، سنن ابى ماجه : 2 / 1147 ، سنن ترمذى : 4 / 294 ، تفسير قرطبى : 8 / 273 ، مجمع الزوائد : 6 / 115 ، شرح المواهب : 2 / 37 ، رسائل المرتضى : 3 / 213 ، الهدايه الكبرى : 428 ، تاريخ ابن كثير : 4 / 23 و 29 ، سيره ابن هشام : 3 / 27 ، الخصال : 389 ، امالى طوسى : 142 .
( 2 ) - اينجا به چگونگى شهادت حمزه شير خدا و رسول خدا اشارهاى نكرديم چرا كه فصل خاصى را در اوائل كتاب بدين امر اختصاص داديم .
( 3 ) - ارشاد مفيد : 1 / 90 ، تاريخ طبرى : 2 / 514 .