محمد ( ص ) ، پيامبر بود كشته نمىشد . پس خداوند اين آيه را نازل كرد كه اينان از آيين برگشته و مرتدند . براى اثبات از دين برگشتگى اينان همين كافى است كه در پيامبرى محمد ( ص ) شك نمايند و براى نكوهش و سرزنش ( اين جماعت ) همين بس كه از پيش وى گريخته و در حالى كه سه هزار جنگجو گرداگرد او را فرا گرفته بودند ، او را تنها ميان دشمنان واگذارند . « 1 »
آيه دوم : خداوند مىفرمايد :
« وَ كَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ ما ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكانُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ . »
« 2 » - چه بسيار پيامبرانى كه مردان الهى فراوانى به همراه آنان جنگ كردند . آنها هيچگاه در برابر آنچه در راه خدا به آنها مىرسيد سست و ناتوان نشدند و خداوند استقامتكنندگان را دوست دارد - .
رازى اشعرى مسلك در تفسير كبير خود مىگويد : « بدان كه ( اين ) نهايت ادبكردن خداوند به عقب نشستگان روز احد بود كه فرمود : بر شما باد كه پيامبران پيشين و پيروان آنها را سرمشق و الگوى نيكوى خود قرار دهيد . اگر
هامش
( 1 ) - تفسير رازى : 9 / 50 و 67 ، تفسير جوامع الجامع : 1 / 336 ، كنز العمال : 2 / 242 و : 10 / 268 - 269 ، حياه الصحابه : 1 / 272 و : 3 / 497 ، المغازى : 2 / 609 و 990 ، منحه المعبود فى تهذيب مسند الطيالسى : 2 / 99 ، طبقات ابن سعد : 3 / 155 و : 2 / 7 - 46 چ اول ، تاريخ الخميس : 1 / 413 و 431 چ ديگر ، مستدرك حاكم : 3 / 27 ، مجمع الزوائد : 6 / 112 ، الكامل ابن اثير : 2 / 108 و 148 ، السيره الحلبيه : 2 / 227 ، تاريخ طبرى : 2 / 203 ، الدر المنثور : 2 / 80 و 88 و 89 ، شرح النهج : 15 / 20 الى 25 و : 13 / 293 و : 14 / 276 ، البدايه و النهايه : 4 / 9 - 28 ، سيره ابن كثير : 3 / 55 و 58 ، تفسير مجمع البيان : 2 / 524 ، ارشاد شيخ مفيد : 48 .
( 2 ) - آل عمران : 146 .