آمده است كه : « مردى از بنى اسرائيل چهل سال خدا را پرستيد سپس قربانى پيش آورد اما از وى پذيرفته نشد . پس اندرون خود را مخاطب قرار داده و گفت : آن ( بدى ) كه كردم از توست و گناه همانا گناه توست . پس خداى تعالى بر وى وحى كرد و فرمود : نكوهش تو از نفست نزد من از عبادت چهل سالهات برتر است . » « 1 »
امام صادق مىفرمايد : « هيچ حجابى بين بنده و پروردگارش ، بزرگتر و وحشتناكتر از هواى نفس نيست . » « 2 » هرسخنى در اينباره بعد از سخن امير مومنان ( ع ) اضافه و بيهوده است آنگاه كه انسان پرهيزكار و نيكوكار را اينگونه معرفى مىكند : « نفس او از او در زحمت است و مردم از وى راحت . خود را براى آخرتش به رنج انداخته و مردمان را از - گزند - خويش آسوده ساخته . از آنكه دورى كند به خاطر بىرغبتى به دنياست و پرهيزكارى و بدان كه نزديك شود از روى نرمى است و آمرزگارى . » « 3 »
اندرون خود را به سختى انداخته زيرا كه مراقب اوست و او را بر همه چيز به حساب مىكشد و درخواستهاى هوسناك و خواهشهايش را بىپاسخ مىگذارد . درست مانند كسى كه در تربيت فرزندش تلاش فراوان نمايد و او را به دليل لغزشهايش نكوهش كرده و به خواستههايى كه به تربيت و آموزش وى زيان رساند ، تن ندهد . و اينكه مردم را از خود آسوده كرده بدين دليل است كه مشغول بودن او به عيبهاى خود ، او را از ديدن عيبهاى ديگران باز
هامش
( 1 ) - كافى : 2 / 73 ح 3 ، وسائل الشيعه : 15 / 232 ح 1 .
( 2 ) - منبع آن يافت نشد .
( 3 ) - نهج البلاغه : خ 193 .