( 1 ) 3 - يزيد ، به ابن زياد دستور داد تا به زعما و بزرگان و ديگران ، بخششهاى فراوان بدهد تا دوستيشان را به دست آورد ، متن نامهاش چنين است : « اما بعد : به اهل كوفه و افراد موافق و مطيع هستند ، يكصد بيشتر بخشش پرداخت كن » « 1 » .
ابن زياد اموال زيادى به اعيان و بزرگان داد و آنان را به جنگ با فرزند رسول خدا كشاند .
( 2 )
موضعگيرى امويان
موضعگيرى امويان در قبال تحرك امام و سفر آن حضرت از حجاز به سوى عراق ، مضطرب بوده است ؛ زيرا گروهى از آنان عافيت طلب بودند و از عاقبت كارها مىترسيدند و بيم داشتند كه مبادا ابن زياد به امام آسيبى برساند و اين كار ، سبب زوال سلطنتشان گردد و گروهى بر سلطنت اموى بيمناك بودند و از اينكه سلطنتشان از دست برود ، حذر مىكردند و معتقد بودند كه بايد با امام به شدت برخورد كنند و با او مقابله نمايند تا حكومت و قدرتشان سالم بماند .
نمايندهء گروه اول ، « وليد بن عتبه » بود و گروه دوّم را « عمرو بن سعيد اشدق » رهبرى مىكرد ، هر كدام از آنان نامهاى به ابن زياد نوشتند كه نمايانگر نظريهء آنان بوده است :
( 3 )
1 - نامهء وليد بن عتبه
در ميان بنى اميه كسى همچون « وليد بن عتبه » ، از نظر اصالت نظر و عمق انديشه وجود نداشت ؛ او هنگام اطلاع يافتن از حركت امام از حجاز و حركت به سوى كوفه ، پريشان گشت ، زيرا وى از غرور يزيد و ستمگرى ابن زياد آگاه بود ،
هامش
( 1 ) انساب الاشراف 3 / 371 .