حضرت حسين عليه السّلام اقدام كند پيش از آنكه به عراق برسد و در اين مورد درنگ روا ندارد .
( 1 ) 2 - در نامه آمده است : « اما بعد : به من خبر رسيده كه حسين به سوى كوفه حركت كرده است ، روزگار تو از ميان روزگاران و شهر تو از ميان شهرها ، به او مبتلا گشته است و تو از ميان عاملان ، گرفتار او شدهاى و در آن وقت است كه تو يا آزاد مىشوى و يا بردهاى مىگردى همچنان كه بردهاى آزاد مىگردد » « 1 » .
( 2 ) اين نامه ، داراى پيامى از قساوت و شدت است ، زيرا در آن ، يزيد عامل خود ابن زياد را اخطار مىنمايد كه اگر در مأموريتش تقصير روا دارد از عهدهء جنگ با حضرت حسين برنيايد ، او را از پيوندش با بنى اميه ، جدا سازد و به جدش ، « عبيد رومى » بازمىگرداند تا بردهاى بشود همچون ديگر بردگان كه فروخته مىشود و آزاد مىگردد . . . ابن زياد ، به محض رسيدن اين نامه ، حكومت نظامى اعلام كرد و همهء مرزهاى عراق را بست و ميان واقصه تا شام و بصره را گرفت و نگذاشت كسى به صحراى عراق وارد و يا از آن خارج گردد « 2 » . نيز دستههايى از سپاه را تشكيل داد كه در سرتاسر عراق حركت كنند و امام حسين عليه السّلام را جستجو نمايند ، از ميان آنان دستهاى نظامى بود كه حدود يك هزار سوار به فرماندهى « حر بن يزيد رياحى » را دربرداشت كه امام را به فرود آمدن در كربلا مجبور ساختند و او را از حركت به سوى شهرى ديگر ، مانع شدند .
هامش
( 1 ) ابن عساكر ، تاريخ 14 / 214 . ذهبى ، تاريخ اسلام 5 / 10 . طبرانى ، معجم الكبير ج 3 / 123 . كفاية الطالب ص 432 ، جواهر المطالب 2 / 271 فى مناقب الامام على بن ابى طالب در متن عربى كتاب آمده : كما يعتق العبد ، اما در متن تاريخ ابن عساكر آمده « كما يعتبد العبيد » كه ظاهرا همين صحيح است ، بنابراين ترجمه اين چنين مىشود : همانطور كه عبيد به بندگى درآمد ( مترجم ) .
( 2 ) انساب الاشراف 3 / 371 .