آدمكشان جنايتكار بود ، همچنانكه مرهمى بر دل مؤمنان و مسلمانان بود ، عدّه زيادى از مردم ، به نخيله شتافتند كه سليمان بن صرد ، خطابهاى مؤثر در ميان آنان ايراد كرد و براى آنان توضيح داد كه وى در پى كسب موقعيت و يا غنيمتى نيست ، بلكه رضاى خدا و سراى آخرت را در نظر دارد و اميدوار است كه خداوند ، وى و برادرانش را به خاطر گناه عظيمى كه در رها كردن ريحانهء پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مرتكب شده بودند ، مورد آمرزش قرار دهد .
( 1 )
در كربلا
توّابين ، تصميم گرفتند كه براى زيارت قبر سرور شهيدان عليه السّلام به كربلا بروند تا در كنار مرقد آن حضرت ، توبهء خود را به درگاه خداوند اعلام نمايند .
( 2 ) گروههاى توّابين به سوى كربلا حركت نمودند و هنگامى كه به آنجا رسيدند ، يك صدا فرياد « يا حسين ! » برآوردند و غرق در گريه و زارى شدند و به درگاه خداوند تضرع نمودند تا توبه آنان را بپذيرد و آنها را بيامرزد . آنان در كنار مرقد امام گفتند : « خداوندا ! حسين شهيد فرزند شهيد ، هدايت شده فرزند هدايت شده ، صديق فرزند صديق را رحمت كن .
( 3 ) خداوندا ! ما تو را گواه مىگيريم كه بر دين و بر راه آنان هستيم ، دشمن قاتلانش و دوستدار دوستانش مىباشيم .
خداوندا ! ما فرزند دختر پيامبرمان را واگذاشتيم ، پس گذشتهء ما را بر ما ببخشاى و توبهء ما را بپذير و حسين و يارانش - شهداى صديق - را رحمت كن ، ما تو را گواه مىگيريم كه بر دين آنان و بر آنچه به خاطر آن كشته شدند هستيم ، اگر