رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در آن وفات يافت « 1 » . مردم بر امام زين العابدين عليه السّلام فراهم آمدند و آن حضرت را به مصيبت دردناكش تسليت مىگفتند و در اندوه و سوگ با وى مشاركت مىنمودند .
( 1 )
سخنرانى امام زين العابدين عليه السّلام
امام تصميم گرفت دربارهء مصيبتها و گرفتاريهاى عظيمى كه بر آنان گذشته بود و رنجى كه از اسارت توأم با ذلّت و خوارى برده بودند ، با مردم سخن بگويد .
آن حضرت ، نتوانست ايستاده سخنرانى نمايد ؛ زيرا بيماريها بر او دست يافته و دردها او را رنجور ساخته بود . پس براى آن حضرت عليه السّلام صندلى آوردند كه بر آن نشست و چنين فرمود :
( 2 ) « سپاس خداى پروردگار جهانيان را ! بخشندهء مهربان ، صاحب روز رستاخيز ، آفرينندهء همهء آفريدهها ، آنكه دور است و در آسمانهاى بلند ، مرتفع گشت ، و نزديك است تا جايى كه رازگويى را شاهد گرديد ، او را بر كارهاى بزرگ و فجايع روزگاران و درد آنها و سوز جارى و عظمت مصيبت و مصيبتهاى فجيع ، گيرا ، سنگين و كوبنده ، سپاس مىگوييم .
( 3 ) اى مردم ! خداوند ما را به مصيبتهايى بزرگ و صدمات عظيمى در اسلام آزمود ، ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام و عترت او كشته شدند و زنان و كودكانش ، اسير گشتند و سرش را در شهرها بالاى نيزه گرداندند ، اين مصيبتى است كه همانند آن مصيبتى نباشد .
( 4 ) اى مردم ! كدام مرد از شما پس از كشته شدن آن حضرت ، شاد مىشود
هامش
( 1 ) اللهوف ، ص 226 - 227 .