« شايستهترين كس از ميان مردم كه بر او گريه شود ، جوانمردى است كه حضرت حسين را در كربلا گرياند » .
« برادر او و فرزند پدرش على ، ابو الفضل آغشته به خون » .
« آنكه با وى وفا كرد و چيزى او را بازنداشت و با وجود تشنگى ، آب را براى او منظور نمود » .
( 1 ) و « كميت » مىگويد :
و ابو الفضل ان ذكرهم الحلو * شفاء النفوس من اسقام
قتل الادعياء اذ قتلوه * اكرم الشاربين صوب الغمام « 1 »
« و ابا الفضل كه ياد نيكويشان ، درمان درد جانها باشد » .
« نابكاران را كشت آنگاه كه او را كشتند ، گرامىترين كسى كه از آب باران نوشيده باشد » .
( 2 ) حضرت ابو الفضل عليه السّلام داراى قدرتى سترگ از تقوا و دين بوده ، درخشش نور بر چهرهء گراميش ، آشكار بود تا آنجا كه به « قمر بنى هاشم » ملقب شد ؛ همچنانكه وى از قهرمانان برجسته در اسلام بود كه هرگاه بر اسب بسيار درشت و بزرگ اندام ، سوار مىگشت ، دو پاى آن حضرت بر زمين كشيده مىشدند « 2 » .
او ، صفات شجاعت و مبارزه را از پدرش به ارث برده بود .
( 3 ) امام عليه السّلام در روز عاشورا ، فرماندهى لشكر خود را به وى سپرد و پرچم خود را به او تحويل داد كه او آن را بلند در اهتزاز درآورد و با شدت و سختى به نبرد پرداخت ، هنگامى كه تنهايى برادر و كشته شدن ياران و اهل بيتش را ديد -
هامش
( 1 ) همان ، ص 90 .
( 2 ) همان ، ص 90 .