« بهترين آزاده ، حرّنى رياح است كه هنگام به هم پيوستن نيزهها ، شكيبا بود » .
« بهترين آزاده ، آنگاه بود كه خود را فداى حسين كرد و هنگام بامداد ، جان خود را تقديم نمود » .
( 1 )
اداى فريضهء نماز
به رغم آنچه امام را رنج مىداد يعنى مصيبتهايى كه كوهها از هراس آنها شكافته مىشوند ، ولى انديشهء آن حضرت به اداى فريضهء نماز - كه از مهمترين عبادات در اسلام است - مشغول بود ، از دشمنانش خواست او را مهلت دهند تا براى پروردگارش به نماز ايستد ، آنان پذيرفتند و آن حضرت با قلبى متوجه به خدا ، به سوى پروردگار خود روى آورد و همراه با ياران باقىماندهاش نماز خوف به جاى آورد « 1 » . نماز آن حضرت در چنان لحظات ترسناكى ، از صادقانهترين نشانههاى اخلاص و طاعت خداوند بود .
( 2 ) « سعيد بن عبد اللّه حنفى » در برابر امام حسين ايستاد تا آن حضرت را با جان خويش ، از تيرها و نيزههايى كه از اردوگاه دشمنان به سوى آن حضرت مىآمد ، حمايت كند ؛ زيرا آنان پيمان خود با حضرت را مبنى بر اينكه جنگ را متوقف سازند تا حضرت فريضهء خدا را به جاى آورد ، شكسته بودند و فرصت را غنيمت شمردند و تيرهاى خود را به سوى امام و يارانش ، پرتاب نمودند .
( 3 ) « سعيد حنفى » - به گفتهء مورخان - به سوى تيرها مىشتافت و سينه و گردن خود را در برابر آنها مانع قرار مىداد و همچون كوه ، استوار ايستاد و تيرهايى كه او را هدف قرار مىداد ، وى را از جاى نمىجنباند ، هنوز امام نمازش را به پايان
هامش
( 1 ) خوارزمى ، مقتل الحسين عليه السّلام 2 / 17 .