و آخرت را بر دنيا ترجيح داده بود ، به ميدان آمد و با لبى خندان و شادمانى فراوان از نصرت ريحانهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به استقبال مرگ رفته ، به نبردى سخت و شديد پرداخت ، در حالى كه رجز مىخواند :
انى أنا الحرّ و مأوى الضيف * أضرب فى اعراضكم بالسيف
عن خير من حلّ بلاد الخيف * اضربكم و لا ارى من حيف « 1 »
« من حرّ هستم و پناه دهندهء ميهمان كه با شمشير بر شما مىكوبم » .
« در دفاع از بهترين كسى كه در سرزمين خيف وارد شد ، شما را ضربه مىزنم و افسوس نمىخورم » .
( 1 ) با اين رجز ، از كرم و سخاوت خود سخن گفت و اينكه خانهاش ، پناهگاه ميهمانان و جايگاه قاصدان بوده . و نيز اعلام نمود كه با شمشير خود ، در حمايت از امام عظيمى كه بهترين اقامتكننده در سرزمين خيف است ، بر گردن آنان مىزند و در اين كار ، نه اشكالى مىبيند و نه از جنگيدن با آنان افسوس مىخورد .
( 2 ) حرّ در حالى كه « زهير بن قين » همراه او بود مىجنگيد و هرگاه يكى از آنان در ميان جمع لشكر درگير مىشد ، ديگرى او را رهايى مىداد ، ساعتى بر اين حال بودند « 2 » .
( 3 ) اسب حرّ ، زخمهايى برداشت ولى وى از آن پياده نشد بلكه همچنان سوار بر آن ، با آنان مىجنگيد و قول « عنتره » را مثال مىآورد :
ما زلت ارميهم بثغرة نحره * و لبانه حتى تسربل بالدم
« همچنان آنان را با زير گلو و سينهاش ، مىزدم تا اينكه آغشته به خون گردد » .
هامش
( 1 ) الفتوح 5 / 185 .
( 2 ) البداية و النهاية 8 / 183 - 184 .