از روز احد نبود كه عموى آن حضرت يعنى حمزة بن عبد المطلب ، شير خدا و پيامبرش ، در آن كشته شد و پس از آن روز ، واقعهء مؤته كه در آن ، عموزادهاش جعفر بن ابى طالب كشته شد ، سپس فرمود : و روزى نيست چون روز حضرت حسين عليه السّلام كه سى هزار نفر به سوى او شتافتند و ادعا مىكردند از اين امّت هستند و هر كدام از آنان با ( ريختن ) خون آن حضرت به خداوند تقرب مىجستند در حالى كه وى ، آنان را به ياد خدا مىانداخت ولى پند نگرفتند تا اينكه او را به ظلم و ستم و تعدى به قتل رساندند « 1 » » .
( 1 ) امام بزرگوار در سپيدهدم روز عاشورا ، نماز را آغاز كرد كه بنا به گفته مورخان ، خود و يارانش ، به علت عدم وجود آب نزد آنان ، براى نماز تيمم ساختند و خانواده و يارانش به آن حضرت اقتدا نمودند « 2 » ، پيش از آنكه تعقيب نمازشان را به پايان برسانند ، طبلهاى جنگ در اردوگاه ابن زياد ، نواخته شد و دستههاى كاملا مسلحى از سپاه به پيش آمدند در حالى كه فرياد مىزدند : يا جنگ مىكنيم يا به فرمان فرزند مرجانه گردن نهيد .
( 2 )
دعاى امام عليه السّلام
سرور آزادگان ، خارج شد ، صحرا را ديد كه از سواران و پيادگان پر شده است و شمشيرها و نيزههاى خود را كشيده و تشنهء ريختن خون وى و نيكان اهل بيت و يارانش هستند تا مزد ناچيزى از فرزند مرجانه به دست آورند .
هامش
( 1 ) بحار الانوار 22 / 274 ح 21 و ج 44 / 298 ح 4 .
( 2 ) اعتماد السلطنة حسن بن على ، حجّة السعادة فى حجّة الشهادة ( به زبان پارسى ) كه امام شيخ محمد حسين آل كاشف الغطاء آن را به عربى ترجمه نموده و از كتابهاى خطى كتابخانهء عمومى است .