( 1 )
اشغال فرات
خطرناكترين كارى كه ابن سعد انجام داد ، اشغال نمودن « رود فرات » بود ؛ زيرا دستورات مؤكدى از فرزند مرجانه دريافت نمود كه آب را از امام حسين عليه السّلام و اهل بيت و يارانش بازدارد تا قطرهاى از آن ننوشند ، آنگونه كه دربارهء عثمان بن عفان عمل شده بود .
( 2 ) وى نيرويى نظامى متشكل از پانصد سوار و به قولى چهار هزار سوار را به فرماندهى « عمرو بن حجاج » فرستاد ، آنها همهء شريعهها و نهرهاى منشعب از رود فرات را اشغال كردند و راه رسيدن حضرت حسين عليه السّلام و يارانش به آب را مسدود نمودند ، گمان مىكنم اين اقدام سنگدلانه را به خاطر موارد ذيل اتخاذ كردند :
( 3 ) اول : براى اينكه به اردوگاه امام زيان برسانند تا هيچگونه توانايى يا مقاومتى براى جنگ نداشته باشند و نيروهاى عمر سعد دچار تلفات نشوند .
( 4 ) دوم : بستن راه در برابر هر كسى كه مىكوشيد از راه آب به حضرت حسين عليه السّلام ملحق شود .
( 5 ) سوم : زيادهروى در دلخوشى و انتقامجويى از خاندان نبوت در برابر آنچه مسلمين در يوم الدار هنگام محاصرهء عثمان ، نسبت به وى انجام داده و آب را بر او بسته بودند ، اما حضرت حسين عليه السّلام به اتفاق مورّخان ، هنگام محاصرهء عثمان ، آب را به او رسانده بود ولى امويان اين نيكوكارى را كه امام نسبت به آنان روا داشته بود ، فراموش نمودند .
( 6 ) چهارم : ابن زياد اميدوار بود كه با اين اقدام ، امام تسليم شود و دستورهايش را گردن نهد .