نمايى ، و السلام » « 1 » .
( 1 ) اين نامه ، درجهء اضطراب نظام حاكم در دمشق و پريشانىاش از مسلم بن عقيل را نشان مىدهد و بر ابن زياد تأكيد نموده است كه در سفر به كوفه براى دستگيرى وى ، شتاب كند . بعضى از منابع مىگويند : يزيد به ابن زياد نوشت :
« اگر دو بال داشته باشى ، به سوى كوفه پرواز كن » « 2 » اين نشانگر هراسى است كه از انقلاب عراق بر يزيد دست يافته بود .
« مسلم بن عمرو باهلى » فرمان حكومت كوفه را همراه آن نامه ، براى ابن زياد برد .
( 2 ) مورخان مىگويند باهلى ، از جاسوسان بنى اميه در كوفه و از مهمترين عمّال آنان و نيز يكى از فرومايگان عرب بود . او بود كه از دادن جرعهاى آب به مسلم هنگامى كه او را اسير ، نزد ابن زياد آورده بودند خوددارى كرد .
( 3 ) ابن زياد ، فرمان حكومت كوفه را از باهلى دريافت نمود و بسيار شادمان شد ؛ زيرا پس از آنكه وى به عزل از حكومت بصره ، تهديد مىشد حكومتش بر همهء مناطق عراق تثبيت گشت . و از اينكه دمشق ، حكومت مطلق بر عراق را به وى واگذار كرده ، نيز از اينكه به وى اجازه داده بودند خشونت ، سنگدلى و خونريزى را در مورد هر كسى كه از اطاعت يزيد خوددارى كند و يا در توطئهاى بر ضد وى وارد گردد ، به كار گيرد خوشحال شده بود ، اين تفويض مطلق در استعمال قساوت با مردم ، با خواستههاى ابن زياد و تمايلات وى توافق داشت ، زيرا از عوامل لذتجوييهاى روانى وى جنايت دوستى و بدرفتارى با مردم و عدم ترديد در خونريزى بوده است .
هامش
( 1 ) طبرى ، تاريخ 5 / 357 .
( 2 ) سير اعلام النبلاء 3 / 299 .