جهتگيريها و صفات حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله بوده است ، يافت نمىشد .
( 1 ) مسلم ، اين نامه را تحويل گرفت ، در حالى كه امام او را به تقواى الهى و پنهان داشتن كار خويش « 1 » سفارش نموده بود .
مسلم ، در شب نيمهء ماه رمضان از مكه خارج شد « 2 » و بر سر راه خود ، سرى به مدينه زد و در مسجد حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نماز خواند و ضريح آن حضرت را طواف نمود و با خانواده و يارانش وداع كرد « 3 » ، اين آخرين وداع وى با آنان بود ، آنگاه به سوى عراق حركت كرد ، در حالى كه « قيس بن مسهر صيداوى ، عمارة بن عبد اللّه سلولى و عبد الرحمن بن عبد اللّه ازدى » ، همراه وى بودند ، از مدينه دو راه بلد از قبيلهء قيس را استخدام نمود تا راه را به وى بنمايانند « 4 » .
( 2 ) كاروان مسلم به سرعت راه مىپيمود و به چيزى توجه نداشت ، در حالى كه آن دو راهنما ، پيشاپيش حركت مىكردند و از بيراهه مىرفتند تا مبادا كسى به دنبال آنان باشد . آن دو ، راه را گم كردند و نتوانستند جاده را پيدا كنند و از سختى راه خسته شدند و تشنگى بر آنان شدت يافت .
( 3 ) مورخان گفتهاند : آنها نشانههاى راه را به مسلم گفتند ، و در همانجا وفات يافتند « 5 » ، مسلم همراه يارانش ، حركت كرد تا اينكه به جاده رسيدند و آبى يافتند و در كنار آن اقامت گزيدند تا از سختى و خستگى فراوانى كه بر آنها دست يافته بود ، استراحت كنند .
هامش
( 1 ) ابن اثير ، تاريخ 4 / 21 .
( 2 ) مروج الذهب 3 / 54 .
( 3 ) طبرى ، تاريخ 5 / 354 .
( 4 ) الاخبار الطوال ، ص 230 ابن اثير ، تاريخ 4 / 21 .
( 5 ) الارشاد ، ص 2 / 39 - 40 .