( 1 ) نامههاى اهل كوفه همچون سيل ، پىدرپى به امام حسين عليه السّلام مىرسيد كه آن حضرت را بر حركت به سوى آنان تشويق مىكرد تا آنها را از ستم و خشونت امويان نجات دهد . و برخى از آن نامهها ، آن حضرت را در صورت تأخير از اجابت درخواستشان ، در برابر خداوند و امّت ، مسئول قلمداد مىكرد .
( 2 ) امام ، پيش از هر چيز ، تصميم گرفت براى ملاقات با آنان ، سفيرى را انتخاب نمايد تا جهتگيريها و صداقت عزمشان را به امام گزارش دهد كه اگر از آنها نيتى صادقانه و تصميمى جزم مشاهده نمود ، از آنان بيعت بگيرد آنگاه ، امام ، به طرف آنان حركت نمايد ، بدين منظور امام ، فردى مورد اعتماد كه بزرگ اهل بيتش بود و در فضيلت ميان آنان برجستگى داشت ، يعنى « مسلم بن عقيل » را كه از نامآوران تاريخ و از ماهرترين زمامداران و شايستهترين آنان براى روبهرو شدن با شرايط مختلف و پايدارى در برابر حوادث بود ، براى سفارت خويش برگزيد و انجام اين مهم را بر او عرضه داشت ، مسلم ، با رضايت و رغبت ، پذيرفت . آنگاه امام ، نامهاى به مسلم داد كه به صورتهاى متعددى روايت شده ، آنها عبارتند از :
( 3 ) اوّل : « ابو حنيفهء دينورى » آن را اين گونه روايت كرده است : « از حسين بن على به هر يك از دوستداران و شيعيانش در كوفه ، كه اين نامه به وى برسد ، سلام عليكم ، اما بعد : نامههاى شما به من رسيد و آنچه از محبتتان نسبت به آمدن من به سوى شما بيان كرده بوديد ، مرا معلوم گشت ، من برادر و پسر عمو و فرد مورد اعتماد از خاندانم ، - يعنى مسلم بن عقيل - را به سوى شما مىفرستم تا حقيقت
حياة الإمام الحسين ( ع ) ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 431
مساهمون: الشيخ باقر شريف القرشي
ص٤٣١