برابرند و ايمان مؤمنان كم نمىشود اگر آنها را به شگفتى وادارد ؟ در آيهء « كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ » ، مراد از كفّار در اينجا ، كشاورزان هستند كه مفرد آن كافر است و بدان جهت كشاورز كافر ناميده شده است كه هرگاه بذر را در زمين مىافكند ، آن را مىپوشاند . و هرچه را كه بپوشانى در حقيقت نسبت به آن كفر ورزيدهاى . گفته شده است : تكفّر فلان فى السّلاح . يعنى پوشيده شد . به شب گفته مىشود : كافر ، چون با تاريكىاش همه چيز را مىپوشاند :
« 1 » مثل آيهء « يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ » « 2 » . دلالت حسّى لفظ به معناى پوشاندن است و اين از نمونههاى انتقال معنايى است كه معنا از امور مادى به معنوى منتقل شده است و آنگاه كاربرد اسلامى نوعى تخصيص را ايجاد كرده است كه حوزهء آن محدود گشته و معناى كفر يعنى نقيض ايمان بر آن غالب شده است . بافتهايى كه اين واژه در آنها آمده است با غلبهء معناى اصطلاحى ( اسلامى ) بر اين بافتها با هم متفاوت هستند و به سبب اين تباين ، تفسيرهاى متفاوتى هم صورت گرفته و موجب گشته است تا در حوزهء واژگان وجوه قرار گيرد . ابن جوزى مىگويد « 3 » : « مفسّران مىگويند ، كفر در قرآن بر پنج وجه است : 1 - كفر به توحيد ؛ مثلا در آيه « إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ » « 4 » . 2 - كفران نعمت ؛ آيهء « وَ اشْكُرُوا لِي وَ لا تَكْفُرُونِ » « 5 » . و آيهء « وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ