احكام حواله دادن ( مسأله 2298 ) اگر انسان طلبكار خود را حواله بدهد كه طلب خود را از ديگرى
بگيرد وطلبكار قبول نمايد ، بعد از آن كه حواله با شرائطى كه بعدا گفته مىشود درست
شد ، كسى كه به أو حواله شده بدهكار مىشود ، وديگر طلبكار نمىتواند طلبي را كه دارد
از بدهكار أولى مطالبه نمايد .
( مسأله 2299 ) بدهكار وطلبكار بايد مكلف وعاقل باشند وكسى آنها را مجبور
نكرده باشد ونيز بايد سفيه نباشند يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند
ومعتبر است نيز بدهكار وطلبكار مفلس نباشند ولى اگر حواله بر شخص برئ باشد
حواله دهنده اگر چه مفلس باشد اشكال ندارد .
( مسأله 2300 ) حواله دادن بر كسى كه بدهكار نيست در صورتي صحيح است
كه أو قبول كند ونيز اگر انسان بخواهد به كسى كه جنسي بدهكار است جنس ديگرى
حواله دهد مثلا به كسى كه جو بدهكار است گندم حواله دهد ، تا أو قبول نكند حواله
صحيح نيست .
( مسأله 2301 ) موقعى كه انسان حواله مىدهد بايد بدهكار باشد پس اگر
بخواهد از كسى قرض كند ، تا وقتي از أو قرض نكرده بنابر احتياط واجب نمىتواند
أو را به كسى حواله دهد كه آنچه را بعدا قرض مىدهد از آن كس بگيرد .
( مسأله 2302 ) حواله دهنده وطلبكار بايد مقدار حواله وجنس آن را بدانند
پس اگر مثلا ده من گندم وده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد وبه أو بگويد يكى
از دو طلب خود را از فلانى بگير وآن را معين نكند حواله درست نيست .
( مسأله 2303 ) اگر بدهى واقعا معين باشد ولى بدهكار وطلبكار در موقع
حواله دادن مقدار آن يا جنس آن را ندانند حواله صحيح است ، مثلا اگر طلب كسى
را در دفتر نوشته باشد وپيش از ديدن دفتر حواله بدهد وبعد دفتر را ببيند وبه طلبكار