كسى روى آورد و بر او غالب شود ، دچار فراموشى ياد خدا مىشود ، و هواى نفس سلطان و حاكم وجود او مىشود . به بيان غزّالى ، « كسى كه هواى نفس معبود اوست ، در حقيقت او بندهء هواست نه بندهء خدا . » پس ، توحيد و ايمان به خدا با هواى نفس در يك قلب قابل جمع نيستند ؛ اين بدان معنا نيست كه قلبها از هوى خالىاند ، چون تا زمانى كه روح در اين كالبد خاكى است ، هوى با اوست . امّا هواى نفسى كه ضرر ندارد آن است كه انسان را از طاعت به گناه نكشاند ، و از حدود خداوند تجاوز نكند و ايمان را به كفر بدل نسازد .
معنا شناسى واژگان قرآن (فرهنگ اصطلاحات قرآنى) (فارسى) — صفحة 625
مساهمون: صالح عضيمة
ص٦٢٥