پناه مىبرم . »
امام على ( ع ) در يكى از بهترين خطبههايشان فرمودهاند : « . . . امّا خداوند سبحان بندگانش را به پارهاى از آنچه كه اصل آن را نمىدانند ، مىآزمايد تا فرمانبردار از نافرمان پديد آيد ، و تا استكبار را از آنان بزدايد و تكبر را از ايشان دور نمايد . . . خدا را ! خدا را ! بپرهيزيد از فخرفروشى و نازيدن به روش جاهليّت ، كه حميّت زادگاه كينه است و شيطان را دمدمه جايى ، كه بدان امتهاى پيشين را فريفت و مردمان را در روزگاران ديرين . . . هان ! بترسيد ! بترسيد از پيروى بزرگانتان كه به گوهر خود نازيدند و نژاد خويش را برتر ديدند و نسبت آن عيب را بر پروردگار خود پسنديدند و بر نعمت خدا در حقّ خويش انكار ورزيدند ، به ستيزيدن در برابر قضاى او و غلبه بر نعمتهاى او . پس آنان پايههاى عصبيّتند و ستونهاى فتنه و شمشيرهاى نازيدن به خوى جاهليّت . . . . پس عبرت بگيريد از آنچه به مستكبران پيش از شما رسيد ، از عذاب خدا و سختگيريهاى او و خوارى و كيفرهاى او . و عبرت بگيريد از تيره خاكى كه رخسارههاشان را بر آن نهاده است ، و زمينهاى نمناك كه پهلوهاشان بر آن افتاده است . و به خدا پناه بريد از كبر كه در سينهها زايد ، چنان كه به دو پناه مىبريد ، از بلاهاى روزگار كه پيش آيد . اگر خدا رخصت كبر ورزيدن را به يكى از بندگانش مىداد ، به يقين ، منّتى را بر پيامبران برگزيده و دوستانش مىنهاد ، ليكن خداى سبحان ، بزرگ منشى را بر آنان ناپسند ديد و فروتنىشان را پسنديد . »
معنا شناسى واژگان قرآن (فرهنگ اصطلاحات قرآنى) (فارسى) — صفحة 498
مساهمون: صالح عضيمة
ص٤٩٨