بر روى بندهء خالص خود و خاتم پيامبرانش گشود ، در دل اهالى فدك رعب و ترس افكند تا حدّى كه خود با كمال فروتنى نزد آن حضرت آمده سرزمين خود را بر مبناى نصف - نصف با ايشان مصالحه كردند . بر طبق آن مصالحه نيمى از سرزمين فدك ملك خالص رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، شد زيرا ديگر مسلمانان در فتح آنجا هيچ زحمتى نكشيده هجوم و حملهاى نسبت به آن سرزمين نداشتند و اين از جمله مسائلى است كه تمام امّت اسلامى نسبت به آن اتّفاق نظر دارند و هيچ كس را در اين امر اختلافى نيست . پس از آنكه آيهء شريف
وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ
نازل شد ، پيامبر اكرم آن را به فاطمه عليها السّلام بخشيد و از آن زمان در تصرّف آن حضرت قرار گرفت تا اينكه از دست ايشان گرفته شد و به بيت المال واگذار گرديد .
اين مطلبى است كه زهرا عليها السّلام پس از رحلت حضرت رسول مدّعى آن شد و به اجماع امّت در موضع محاكمه [ و بازخواست از أبو بكر ] قرار گرفت . . . . مسلمانان همگى به خوبى مىدانستند كه خداوند او را از بين تمام زنان امّت برگزيده ، همان گونه كه فرزندانش را از بين ديگر فرزندان ، و شوهرش را از بين ديگر مردم برگزيده است . آنان كسانى بودند كه به همراه رسول خدا براى مباهله برگزيده شده بودند در آن روز كه خداوند به رسولش وحى كرد :
فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ
« 1 » در آن روز - به طورى كه فخر رازى در ذيل آيهء شريف در تفسير كبيرش تصريح مىكند - رسول خدا در حالى كه روپوشى كه از موى سياه بافته شده بود ، بر دوش افكنده و حسين را در آغوش گرفته بود و دست حسن را در دست داشت ، فاطمه عليها السّلام پشت سرش و على پشت سر فاطمه راه مىرفت ، از خانه بيرون آمده به آنان مىگفت : هرگاه كه من دعا كردم ، شما آمين بگوييد !
هامش
( 1 ) آل عمران ( 3 ) : 61 : هر كس در مورد اين مطلب پس از آنكه يقين و علم برايت حاصل شد ، با تو مباحثه كرد ، بگو بياييد تا پسرانمان و پسرانتان ، زنانمان و زنانتان و خودمان و خودتان را بخوانيم ، بعد نفرين كرده لعنت خداوند را بر دروغگويان قرار دهيم !