گفتند : آرى ، همين شخصى كه اينجا نشسته است اوست . گفت : بانويم حضرت زهرا عليها السّلام را در خواب ديدم ، به من فرمود برو بغداد و به احمد مزوّق بگو شعرى را كه دربارهء فرزندم سروده شده است نوحهسرايى كن ، همان شعرى كه در اوّلش چنين آمده است :
بنى أحمد قلبى لكم يتقطّع * به مثل مصابى فيكم ليس يسمع
اى فرزندان احمد ، دلم براى شما پاره پاره شده و هم چون مصيبتى كه من دربارهء شما ديدهام شنيده نشده است .
سرايندهء اشعار در مجلس حاضر بود با شدّت بر صورت خود نواخت و مزوّق و ديگر حاضران نيز از او پيروى كردند . بيش از همه خود شاعر و بعد مزوّق خود را مىزد .
بعد شروع كردند به نوحهسرايى از همان قصيده تا اين كه مردم نماز ظهر را خواندند و مجلس پايان يافت و جمعيت متفرّق شدند ، خيلى كوشش كردند كه آن مرد چيزى از آنها قبول كند ولى او نپذيرفت و گفت : به خدا سوگند ، اگر دنيا را به من بدهند نخواهم گرفت ، من جايز نمىدانم كه فرستاده مولايم حضرت زهرا عليها السّلام باشم و بعد پاداشى را در عوض بگيرم ، چيزى نپذيرفت و از آنجا رفت .
بخشى از آن قصيده كه بيش از ده بيت بود چنين است :
عجب لكم تفئون قتلا بسيفكم * و يسطو عليكم من لكم كان يخضع
شگفتا شما را كه به شمشير خود كشته شده و از بين مىرويد و كسى كه در مقابل شما خضوع مىكرد بر شما چيره مىشود .
كانّ رسول اللّه أوحى بقتلكم * و أجسامكم فى كلّ أرض توزّع
گويا پيامبر خدا به كشتن شما سفارش كرده و بدنهاى شما در هر سرزمين پراكنده مىشود .
علّامه امينى در جلد 4 الغدير در صفحه 31 مىگويد : اوّل اين قصيده چنين است :
بنى أحمد قلبى لكم يتقطّع * به مثل مصابى فيكم ليس يسمع
اى فرزندان احمد ، دلم براى شما پاره پاره مىشود بسان مصيبتى كه من دربارهء شما ديدهام شنيده نشده است .