گفتار آن حضرت در فضيلت گريه بر حسين عليه السّلام
( 1 ) 112 - سيد على حسينى گويد : با عدّهاى از مؤمنان مجاور حرم حضرت على بن موسى الرضا عليه السّلام بوديم . روز دهم محرم ( عاشورا ) يكى از همراهان شروع كرد به خواندن مقتل حضرت امام حسين عليه السّلام ، به روايتى از حضرت باقر عليه السّلام رسيد كه آن حضرت فرموده است : « هر كس ديدگانش بر مصيبت حضرت حسين عليه السّلام به اندازهء يك بال مگس اشك بريزد خداوند گناهان او را هر چند به اندازه كفهاى روى دريا باشد خواهد بخشيد » در آن مجلس مرد نادانى بود كه مدّعى علم و دانش بود ، ولى چيزى نمىفهميد ، گفت : اين روايت صحيح نيست و عقل نمىتواند آن را باور داشته باشد ، بحث و جدال در اين باره زياد شد و از آن مجلس پراكنده شديم در حالى كه او بر عناد و تكذيب خود نسبت به حديث اصرار داشت . آن مرد در آن شب خواب ديد كه قيامت برپا شده و مردم در زمينى صاف و هموار بدون فراز و نشيب همگى محشور شدهاند ، ترازوها نصب شده ، صراط كشيده شده ، دستگاههاى سنجش و حساب نهاده شده ، نامههاى اعمال پخش شده و دوزخ برافروخته گرديده ، بهشت زيور يافته است . وى در گرماى شديدى قرار گرفته و به سختى تشنه شده است ، دنبال آب مىگردد و نمىيابد . به چپ و راست نگاه كرده حوضى بزرگ با طول و عرض فراوان ديد ، با خود مىگويد اين همان حوض كوثر است ، آب سردى كه از برف خنكتر و از عسل گواراتر و شيرينتر مىباشد مىبيند در كنار حوض ، دو مرد و يك زن كه نور وجودشان بر تمامى مخلوقات مىتابد ايستادهاند ، لباس سياه بر تن داشته و غمناك و محزون هستند ، با خود مىگويد : اينان كيستند ؟ به او گفته مىشود ايشان حضرت محمّد مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و اين على مرتضى عليه السّلام و اين زن فاطمه زهرا عليها السّلام است ، با خود مىگويد چرا من اينها را سياهپوش و گريان و غمناك مىبينم ؟ گفته مىشود : مگر امروز عاشورا ، روز كشته شدن حسين عليه السّلام نيست ؟ اينان به خاطر آن غمگين و محزونند .
نزد حضرت فاطمه سيدة نساء العالمين عليها السّلام مىرود و عرض مىكند : اى دختر رسول خدا ، تشنه هستم ، حضرت با بىاعتنايى نگاهى به او كرده و مىفرمايد : تو همانى كه فضيلت گريه بر مصيبت فرزندم حسين و پاره دلم و نور چشمم را كه به ظلم