مىدهد و تا اندازهاى محدود و اندك مىتواند خود را مخفى و ناشناخته نگهدارد و اگر اسمش معلوم و شهرتش - اگر چه به عنوان ثانوى و بدلى - فراگير شود ، به احتمال زياد حقيقت وى مكشوف و ارزشش آشكار مىگردد و لااقل اين است كه مردم در حسب و نسب اين شخص ناشناخته و ناشناس شك كرده و به جستجو خواهند پرداخت و به تدريج وى را خواهند شناخت و اين چيزى است كه خداوند آن را اراده نكرده است .
( 1 ) پس به ناچار كارهاى حضرت مهدى - عليه السلام - محدود به حدّى خواهد شد كه آشكار و شناخته نشود ، بنابراين كارها را با دقّت و برنامهريزى دقيق انجام مىدهد و او كه آگاه و زيرك و كاردان است ، براى هر كارى محاسبهء دقيق نموده ، و از هر عملى كه انجام آن باعث شناخته شدن مىگردد ، صرف نظر كرده و فوايد و نتايج آن را ناديده مىگيرد ، زيرا نگهدارى راز خود و آماده شدن براى روز موعود ، از تمام اعمالى كه ترك كند مهمتر است . و ليكن بايد توجه داشت كه اين منافاتى با كارهاى مفيد اسلامى كه در جامعه رواج داشته و انجام مىگيرد ، ندارد و ممكن است كه آن حضرت خود تأثيرى بسزا در انجام آنها داشته باشد ، بدين ترتيب كه در ابتدا كارى را راه انداخته و به دست افراد با اخلاص و شايسته بسپارد و آنها بدون اينكه از حقيقت امر آگاه گردند ، كارها را از آن حضرت تحويل گرفته و انجام دهند .
( 2 ) شرط دوم :
دومين شرط اين است كه آن كار به تخلّف و كوتاهى در تربيت امّت اسلامى نينجامد و موجب اختلال در فراهم آمدن شرايط روز موعود نگردد .
توضيح اينكه ، چنان كه قبلا اشاره كرديم براى روز موعود شرايط ويژهاى است - كه به زودى به تفضيل آنها خواهيم پرداخت - و هر يك از اين شروط ، خوددارى علل و اسبابى است كه پيش از ظهور آن حضرت به وجود مىآيد و به هنگام پيدايش آنها ، شرايط لازمه متحقق گشته و روز ظهور نزديك شده ، پايههاى آن استوار مىشود .
و از آنجا كه حضرت مهدى - عليه السلام - آن شرايط و اسباب را به
تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — صفحة 71
مساهمون: سيد حسن افتخارزاده
ص٧١