ملاحظه مىكنيم كه حضرت امام مهدى - عليه السلام - با لباسهاى گوناگون با مردم برخورد مىنمايد . چنان كه چندين بار آن حضرت با عبا و عقال عربى ، سوار بر شتر يا اسب ، و يك بار به صورت كشاورزى كه داسى همراه خود دارد ، و بارى ديگر به شكل يكى از رهبران دينى علوى ديده شده است . و اين بهترين راهى است كه عدم توجّه مردم را به شخصيّت و عنوان آن حضرت - در زمانى كه لباسهاى عادى خويش را پوشيده باشد - تضمين مىكند .
( 1 ) علاوه بر اين گاهى اوقات برخوردها و ملاقاتها به سبب اشكالات و ناراحتىهائيست كه حضرت مهدى - عليه السلام - مىخواهد آنها را بر طرف سازد و شخص گرفتار و درمانده در آن حالت ، در انديشهء قيافه و شكل ظاهرى حضرت - در حدّى كه بتواند بعد از آن نيز ايشان را تشخيص دهد - نمىباشد .
بويژه آنكه ايشان در پوششى است كه ناشناس است .
روشهاى ديگرى نيز براى جلوگيرى از شناخته شدن هست كه شايسته نيست سخن را با ذكر آنها بدرازا كشيم .
و اگر فرض شود كه حفظ امام - عليه السلام - در صورتى كه شخص بيننده با آن حضرت دوباره روبرو شود ، فقط از طريق پنهان شدن جسم آن حضرت و يا فراموش كردن بيننده شكل ظاهرى امام - عليه السلام - را توسّط اعجاز ممكن باشد ، اين امر ضرورى و حتمى خواهد بود .
( 2 ) اين بود سه پرسش و پاسخ آنها در زمينهء نظريّهء پنهانى شخصيّت و عنوان ، و توضيحات و تطبيقات بيشترى در فصلهاى آينده خواهد آمد .
با توجّه به آنچه گذشت همچنين دريافتيم كه نظريّهء دوم چگونه در مقابل نظريّهء اوّل طبق قانون معجزات و با توجّه به امكان پنهان شدن امام مهدى - عليه السلام - به صورتى طبيعى كه اعجازى در آن نباشد ، مبرهن و ثابت مىشود . و آن هنگام كه اين مطلب تماميّت يافت ملزم شدن به پنهانى دائمى بدن آن حضرت از طريق اعجاز طبق اين قانون نفى مىشود و شايسته است هر خبرى كه بر اين نظريّه دلالت مىكند ، از معناى ظاهرى خارج شود و يا اينكه كنار گذاشته شود . ضمنا
تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — صفحة 58
مساهمون: سيد حسن افتخارزاده
ص٥٨