تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — صفحة 388

مساهمون:

ص٣٨٨
فرمانروايان بعد از ظهور است . ( 1 ) كلينى در كافى ، و صدوق در كمال الدين ، و نعمانى در كتاب غيبت ، از مفضل بن عمر از حضرت صادق - عليه السلام - روايت كرده‌اند كه وقتى از آن حضرت پرسيد كه تكليفش در زمان غيبت ، هنگامى كه فتنه‌ها و دعوت به گمراهىها و انتشار شبهات زياد گشته - چيست ، حضرت به نور آفتابى كه داخل اتاق شده بود نگاه كرد و فرمود : اى ابا عبد اللّه ، آيا اين آفتاب را مىبينى ؟ گفتم : آرى . فرمود : به خدا سوگند امر ما از اين آفتاب روشنتر و آشكارتر است . « 7 » ( 2 ) پس آنچه اسلام از ما مىخواهد ، آن است كه از خط و راه امامان ، كه بهترين نمونه‌ها و الگوى نبوت و اسلام مىباشند پيروى كنيم ، زيرا درستى راه آنان همچون آفتاب تابان روشن است ، و حجت و دليل در اين مورد بر عموم مردم قائم گشته . به ناچار يك فرد مسلمان بايد دست به دامان آنان زده و در طول دوران غيبت كبرى ، راه آنان را پيش بگيرد ، تا از فتنه‌ها و آشوبها در امان بوده ، و از لغزشگاههاى انحراف به دور ماند . اگر چنانچه اين حديث را فقط براى شيعيان معتبر بدانيم ، براى ديگران احاديث قبلى وجود دارد و شامل حال همه مسلمانها مىشود .
هامش
( 7 ) كافى 1 / 336 ؛ كمال الدين / 347 ؛ غيبت نعمانى / 152 - 153 .