انسان ، با اين لغزشگاه ، در زمان جدايى و دورى اسلام از متن زندگى روبرو مىشود . چنان كه زمان غيبت كبرى نيز داراى چنين خصوصيّتى است .
( 1 )
لغزشگاه سوم [ وجود شبهات در وجود پيشوا ]
: اين لغزشگاه رويارويى با انواع شبهات و تشكيكاتى است كه آدمى در مورد وجود پيشواى خود يعنى حضرت بقيّة اللّه - عجّل اللّه فرجه - با آنها روبرو مىشود . هر چه زمان بدرازا مىكشد و شخص امام از صحنهء زندگى واقعى دور تر مىشود و جريانات مادّيگرى - كه عالم روح و معنا و هر آنچه را كه نامحسوس و ناديدنى است از حساب خويش بيرون و دور مىنمايند - بر انديشهء انسانى مىشورد و چيرگى مىيابد ، اين لغزشگاه وسعت بيشترى پيدا مىكند .
فرد ، در دوران غيبت امام عليه السلام - و بخصوص در عصر غيبت كبرى كه سفيرانى نيز از سوى امام برگزيده نمىشوند - با اين لغزشگاه روبرو مىشود ، و بالاخص پس از نهضت مادّى اروپا ( رنسانس ) و آغاز عصر استعمار و طغيان جريان مادّيگرايى جهانى و همهگير ، اين لغزشگاه ، لغزندهتر مىگردد و به اندازهاى كه شخص بتواند عليه اين جريانات و انديشه حاكمى كه روبرو دارد پافشارى بخرج دهد و فكر و انديشه خود را رشد داده ، بر مفاهيم و براهين اسلام بينديشد ( تعمّق كند ) ، به همان اندازه مىتواند سعادت دنيا و آخرت خويش را در پيشگاه مقدّس پروردگار تضمين نمايد .
( 2 ) هر يك از اين لغزشگاههاى سهگانه ، در دوران غيبت كبرى ، بطور روشن و آشكار شدّت و دشوارى مىيابد و به همين جهت آزمون الهى براى كسب شايستگىهاى اسلامى و نيروهاى ايمانى يك انسان مسلمان دشوارتر ، و موفّقيّت در اين امتحان مشكلتر مىشود . و لذا در برخى از رواياتى كه از ائمّهء معصومين - سلام اللّه عليهم اجمعين - در پاسخ پرسش از هنگام ظهور حضرت مهدى - عليه السلام - رسيده است چنين آمده است كه :
« به خدا سوگند نه ، تا آن زمان كه پاك و خالص شويد . و به خدا سوگند نه ، تا آن زمان كه غربال گرديد و بيخته شويد . و به خدا سوگند نه ، تا آن زمان كه هر كس اهل شقاوت و محروميّت است ، شقى و محروم گردد و