( 1 )
مقدّمه
غيبت كبرى ، زمانى است كه با پايان پذيرفتن غيبت صغرى ، آغاز مىگردد . در سال 329 هجرى حضرت مهدى - سلام اللّه عليه - پايان سفارت و نمايندگى ( نيابت خاصّه ) و شروع غيبت تامّه را رسما اعلام نمود و چنين فرمود كه ظهورى ، مگر به اذن خداوند عزّ و جلّ نخواهد بود . « 1 »
و اين ، دورانى است كه با ظهور نورانى آن حضرت پايان مىگيرد و انسانيّت آن سعادت را مىيابد كه حضرتش از تاريكيها به روشنائى بيرونش آرد ؛ و زمين را به همانگونه كه از ستم و بيداد پر گشته از عدل و داد پر سازد .
و ما امروزه در همين عصر فترتى « 2 » كه تاريخش را مىنگاريم به سر مىبريم و تا زمانى كه خداوند متعال اذن فرج و گشايش فرمايد ، مردم در همين عصر باقى مىمانند .
هامش
( 1 ) نگاه كنيد به تاريخ الغيبة الصغرى ص 415 و ص 633 و صفحات بعد آنها .
( 2 ) فترت به معناى ضعف و سستى است . به فاصله زمانى بين دو پيغمبر كه در ميان مردم پيامبرى وجود ندارد نيز دوران فترت مىگويند . اين فاصله و نيز فاصلهء دوران غيبت را از آن جهت دوران فترت گويند كه با غيبت و نبود امام در جامعه ، جامعه را سستى و ضعف فرا گرفته از حقايق و دستورات عاليه اسلامى بدور مانده روح و جان مردم از تلاش بسوى ، كمال و حركت بسوى خدا بازمىايستد . و اگر احيانا تلاش و كوششى باشد كمتر بسوى خدا و در راه خداست . اين دورى از راه خدا و عقب افتادگى از درك كمالات معنوى كه زيارت و ديدار و معرفت امام خود يكى از آن مراحل عاليه است فترت و ضعفى است كه سالكان راه خدا را فرا مىگيرد . ( مترجم )