« ظهور هنگامى خواهد بود كه علم برداشته شده و جهل پديدار گردد ، خوانندگان و تلاوت كنندگان قرآن زياد شوند و عمل به قرآن كم باشد ، كشتار زياد شود ، و فقيهان هدايتگر و راهنما كم شوند ، و فقيهان گمراهكننده و خيانتكار زياد گردند ، شاعران زياد شوند ، و امّت تو قبرهاى خود را مسجد خود سازند ، قرآنها زينت داده شده ، و مسجدها تزيين گردد ، ستم و تجاوز و تبهكارى فزونى يابد ، منكرات پديد آمده و امّت تو امر به منكر و نهى از معروف بنمايند ، مردها به مردها و زنها به زنها بسنده كنند ، فرمانروايان كافر ، و مأموران و واليانشان فاسق و فاجر و همدستان آنها ظالم و ستمگر ، و صاحب نظران و انديشمندان آنها زشت كار و معصيت كار باشند . . . »
( 1 ) 5 ) در كتاب الخرائج و الجرائح با اسنادش از برك بن سبره روايت كرده است « 79 » كه حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب - عليه السلام - روزى براى ما سخنرانى فرمود ، و در آن خطبه فرمود : از من بپرسيد ، پيش از آنكه من از بين شما بروم . « صعصعة بن صوحان » از جا بلند شد و پرسيد : اى امير المؤمنين ، دجّال چه وقت خروج مىكند ؟ حضرت فرمود :
« آن كس كه از او سؤال شده است در اين موضوع ، از سؤالكننده داناتر نيست ، لكن خروج او را نشانههايى است كه برخى از آنها در پى برخى ديگر خواهد آمد ، و آن نشانهها اينها است :
هرگاه كه مردم نماز را رها كرده و امانت را از بين برند ، دروغ را روا دانسته و ربا خورند ، ساختمانها را محكم ساخته و دين را به دنيا فروشند ، سفيهان و نادانان را به كار گماشته و با زنان به مشورت بپردازند ، از خويشاوندان خود بريده و هوى و هوسها را پيروى كنند ، و خونريزى را سبك ؛ حلم و بردبارى را ضعف ، ظلم و ستم را فخر و مباهات انگارند ، و اميران و فرماندهان ، تبهكار ؛ وزيران ستمگر و دانشمندان خيانتكار و تهيدستان گنهكار باشند ، و به باطل گواهى داده شود و زشتكارى ، آشكار گردد ، و تهمت و گناه و سركشى و طغيان بين مردم رايج شود ، قرآنها زيور يافته و مسجدها آرايش و تزيين گردد ، منارهها بلند ساخته شود و بدكاران و اشرار مورد احترام
هامش
( 79 ) كتاب الخرائج و الجرائح / 191 .